Η Mercosur με απλά λόγια: Υπέρ και κατά της συμφωνίας -Εμπόριο, περιβάλλον, γεωργία και το πολιτικό στοίχημα της κύρωσης
Η εμπορική συμφωνία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Mercosur (Κοινή Αγορά του Νότου: Βραζιλία, Αργεντινή, Παραγουάη, Ουρουγουάη) δεν αποτελεί απλώς μια συνήθη διμερή ρύθμιση δασμολογικών γραμμών. Αντιπροσωπεύει τη σημαντικότερη, πολυπλοκότερη και πλέον αμφιλεγόμενη εμπορική διαπραγμάτευση που έχει διεξάγει η Ένωση τον τελευταίο αιώνα.
Το μέγεθος της συμφωνίας είναι ιλιγγιώδες: αφορά τη δημιουργία μιας αγοράς 780 εκατομμυρίων καταναλωτών, η οποία θα καλύπτει περίπου το 25% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Η επικύρωση της και από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο θα οδηγήσει σε κατάργηση δασμών ύψους 4 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως για τους Ευρωπαίους εξαγωγείς, καθιστώντας την τη μεγαλύτερη συμφωνία μείωσης δασμών που έχει επιτύχει ποτέ η ΕΕ, ξεπερνώντας ακόμα και τις αντίστοιχες συμφωνίες με την Ιαπωνία ή τον Καναδά (CETA).
Η συμφωνία βασίζεται σε μια θεμελιώδη ανταλλαγή (“quid pro quo”): η Ευρώπη επιδιώκει να εξάγει βιομηχανικά προϊόντα (αυτοκίνητα, μηχανήματα, χημικά) και υπηρεσίες σε μια παραδοσιακά προστατευτική αγορά, προσφέροντας ως αντάλλαγμα πρόσβαση στην ευρωπαϊκή αγροτική αγορά για τους αγροδιατροφικούς κολοσσούς της Νότιας Αμερικής. Αυτή η δομική ανισορροπία έχει πυροδοτήσει έντονες αντιδράσεις, καθώς ο ευρωπαϊκός αγροτικός τομέας αισθάνεται ότι χρησιμοποιείται ως “νόμισμα” για την εξυπηρέτηση των βιομηχανικών συμφερόντων, σε μια περίοδο που καλείται να συμμορφωθεί με τις αυστηρότατες
Η Οδύσσεια των Διαπραγματεύσεων (1999–2025)
Η εντολή διαπραγμάτευσης δόθηκε το 1999, με όραμα τη δημιουργία μιας διαπεριφερειακής στρατηγικής σχέσης. Ωστόσο, οι συνομιλίες προσέκρουσαν γρήγορα σε θεμελιώδη εμπόδια. Η Mercosur, προσηλωμένη στην προστασία των αναδυόμενων βιομηχανιών της, αρνιόταν το άνοιγμα στις ευρωπαϊκές υπηρεσίες και τις κρατικές προμήθειες. Αντίστοιχα, η ΕΕ, υπό την πίεση των αγροτικών της λόμπι, δίσταζε να προσφέρει ουσιαστικές ποσοστώσεις στο βοδινό και τη ζάχαρη.
Οι συνομιλίες ανεστάλησαν ουσιαστικά το 2004 και παρέμειναν σε αδράνεια μέχρι το 2010, όταν η οικονομική κρίση στην Ευρώπη ώθησε τις Βρυξέλλες στην αναζήτηση νέων αγορών. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ το 2016 και η στροφή των ΗΠΑ στον προστατευτισμό λειτούργησαν ως καταλύτης. Η ΕΕ, θέλοντας να υπερασπιστεί το πολυμερές εμπόριο, επιτάχυνε τις διαδικασίες. Στις 28 Ιουνίου 2019, στη σύνοδο των G20 στην Οσάκα, ανακοινώθηκε πανηγυρικά η επίτευξη “πολιτικής συμφωνίας επί της αρχής”. Το κείμενο αυτό προέβλεπε τη σταδιακή εξάλειψη των δασμών στο 91% των εμπορευμάτων. Η χαρά της ανακοίνωσης ήταν βραχύβια.
Η άνοδος του Ζαΐρ Μπολσονάρο στην προεδρία της Βραζιλίας και η δραματική αύξηση της αποψίλωσης στον Αμαζόνιο προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη. Η Γαλλία, υπό τον Εμμανουέλ Μακρόν, απείλησε με βέτο, χαρακτηρίζοντας τη συμφωνία ασύμβατη με τις κλιματικές δεσμεύσεις της ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με ψήφισμά του το 2020, δήλωσε ότι η συμφωνία “δεν μπορεί να επικυρωθεί ως έχει”.
Η επιστροφή του Λούλα ντα Σίλβα στην εξουσία το 2023 άλλαξε το κλίμα, αλλά η Βραζιλία ζήτησε επαναδιαπραγμάτευση για να προστατεύσει την εγχώρια βιομηχανία της και να αντιταχθεί στις “πράσινες κυρώσεις” της ΕΕ. Μετά από εντατικές διαπραγματεύσεις το 2024, όπου προστέθηκαν νέα πρωτόκολλα για τη βιωσιμότητα, η οριστική πολιτική συμφωνία κλείδωσε στις 6 Δεκεμβρίου 2024. Τον Σεπτέμβριο του 2025, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλε επίσημα τις προτάσεις της στο Συμβούλιο, εγκαινιάζοντας την κρίσιμη φάση της επικύρωσης.
Η συμφωνία Mercosur θεωρείται από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες ως το τελευταίο “χαρτί” για την ανάκτηση της ευρωπαϊκής επιρροής στην περιοχή. Επιπλέον, η ΕΕ έχει απεγνωσμένη ανάγκη για διαφοροποίηση των πηγών κρίσιμων πρώτων υλών (λίθιο, χαλκός, σίδηρος) για την πράσινη μετάβαση και την αυτοκινητοβιομηχανία της. Η Mercosur διαθέτει τεράστια αποθέματα αυτών των υλικών. Η συμφωνία μειώνει τους δασμούς εξαγωγής που επιβάλλουν οι χώρες της Mercosur σε αυτές τις πρώτες ύλες, εξασφαλίζοντας φθηνότερη πρόσβαση για την ευρωπαϊκή βιομηχανία. Για τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία και τη χημική βιομηχανία, η συμφωνία είναι “μάννα εξ ουρανού”. Οι δασμοί που καταργούνται είναι απαγορευτικοί:
- Αυτοκίνητα: 35%.
- Ανταλλακτικά οχημάτων: 14-18%.
- Μηχανήματα: 14-20%.
- Χημικά προϊόντα: έως 18%.
- Φάρμακα: έως 14%.
Η κατάργηση αυτών των δασμών αναμένεται να αυξήσει τις εξαγωγές της ΕΕ κατά δισεκατομμύρια ευρώ, δίνοντας ανάσα σε κλάδους που πιέζονται από τον κινεζικό ανταγωνισμό και το υψηλό κόστος ενέργειας.
Το Αγροτικό Σκέλος: Ποσοστώσεις, Δασμοί και Απειλές
Εάν η βιομηχανία είναι ο κερδισμένος, η γεωργία είναι ο τομέας που καλείται να πληρώσει το τίμημα της συμφωνίας. Οι παραχωρήσεις της ΕΕ στον αγροδιατροφικό τομέα είναι σημαντικές και στοχευμένες στα δυνατά σημεία της Mercosur.
Βόειο Κρέας: Η “Μητέρα των Μαχών”
Το βόειο κρέας αποτελεί το πιο ευαίσθητο προϊόν. Η συμφωνία ανοίγει μια δασμολογική ποσόστωση (TRQ) 99.000 τόνων για βόειο κρέας από τη Mercosur με μειωμένο δασμό 7,5%. Η ποσόστωση αυτή κατανέμεται σε 55% νωπό κρέας και 45% κατεψυγμένο.
Οι Ευρωπαίοι αγρότες (Copa-Cogeca) επισημαίνουν ότι το νωπό κρέας αφορά τα λεγόμενα “high-value cuts” (φιλέτα, μπριζόλες), τα οποία αποτελούν την κύρια πηγή κέρδους για τους Ευρωπαίους παραγωγούς. Η εισροή 50.000+ τόνων φιλέτου σε χαμηλή τιμή μπορεί να αποσταθεροποιήσει πλήρως την αγορά των ποιοτικών κρεάτων, ειδικά στη Γαλλία και την Ιρλανδία.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποστηρίζει ότι οι 99.000 τόνοι αντιστοιχούν μόλις στο 1,5% της ευρωπαϊκής κατανάλωσης και ότι η μείωση της κατανάλωσης κόκκινου κρέατος στην ΕΕ δημιουργεί χώρο για εισαγωγές χωρίς να εκτοπιστεί η εγχώρια παραγωγή. Ωστόσο, οι αγρότες απαντούν ότι η πίεση θα ασκηθεί στις τιμές, όχι μόνο στους όγκους.
Πουλερικά και Ζάχαρη
Η συμφωνία προβλέπει:
- Πουλερικά: Αδασμολόγητη ποσόστωση 180.000 τόνων. Η Βραζιλία είναι ήδη μεγάλη εξαγωγός και η πλήρης άρση των δασμών για αυτή την ποσότητα απειλεί τους πτηνοτρόφους, ειδικά στην Πολωνία και τη Γαλλία.
- Ζάχαρη: Αδασμολόγητη ποσόστωση 180.000 τόνων για ζάχαρη από τη Βραζιλία (με κατάργηση του εντός ποσόστωσης δασμού των 98€/τόνο). Σε συνδυασμό με την ποσόστωση της Παραγουάης, αυτό δημιουργεί πίεση στους τευτλοπαραγωγούς της ΕΕ, που ήδη αντιμετωπίζουν προβλήματα λόγω της απαγόρευσης των νεονικοτινοειδών.
- Αιθανόλη: Ποσόστωση 650.000 τόνων, εκ των οποίων οι 450.000 τόνοι προορίζονται για τη χημική βιομηχανία (αδασμολόγητα). Αυτό επηρεάζει την ευρωπαϊκή παραγωγή βιοκαυσίμων.
Η “Ρήτρα Διαφύλαξης”
Για να κατευνάσει τις ανησυχίες, η ΕΕ ενσωμάτωσε έναν μηχανισμό διαφύλαξης που επιτρέπει την προσωρινή αναστολή των προτιμήσεων εάν οι εισαγωγές προκαλούν “σοβαρή ζημία” ή “απειλή ζημίας” στους Ευρωπαίους παραγωγούς. Ωστόσο, οι αγροτικές οργανώσεις θεωρούν τον μηχανισμό αυτό δυσκίνητο και αναποτελεσματικό, καθώς απαιτεί μακροχρόνιες έρευνες και υψηλό βάρος απόδειξης της ζημίας. Το ηθικό και πρακτικό υπόβαθρο της αντίδρασης των αγροτών εστιάζει στην αδικία των “διπλών προτύπων”. Οι Ευρωπαίοι αγρότες καλούνται να παράγουν με τα αυστηρότερα πρότυπα στον κόσμο, ενώ ανταγωνίζονται προϊόντα που παράγονται με πρακτικές απαγορευμένες στην ΕΕ. Την ίδια ώρα θα στοιχεία για τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στη Βραζιλία είναι αποκαλυπτικά.
- Η Βραζιλία είναι ο μεγαλύτερος καταναλωτής φυτοφαρμάκων στον κόσμο.
- Περίπου το 27% των δραστικών ουσιών που επιτρέπονται στη Βραζιλία είναι απαγορευμένες στην ΕΕ.
- Ειδικά στο καλαμπόκι και το ζαχαροκάλαμο, το 52% των ουσιών που χρησιμοποιούνται στη Βραζιλία (όπως η Atrazine, το Acephate και το Paraquat) έχουν απαγορευτεί στην Ευρώπη εδώ και δεκαετίες λόγω τοξικότητας.
Η Εσωτερική Μάχη στην ΕΕ: Βορράς εναντίον Νότου
Η συμφωνία Mercosur έχει διχάσει την Ευρώπη όσο λίγα θέματα, δημιουργώντας δύο αντίπαλα στρατόπεδα με σαφή γεωγραφικά και οικονομικά χαρακτηριστικά.
Το Μπλοκ των Υποστηρικτών (Pro-Mercosur)
- Γερμανία: Ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της υποστήριξης. Η γερμανική βιομηχανία (αυτοκίνητα, χημικά) βλέπει τη Mercosur ως ζωτική αγορά για να αντισταθμίσει τις απώλειες στην Κίνα. Ο Καγκελάριος Σολτς πιέζει για άμεση υπογραφή.
- Ισπανία: Υπό τον Πέδρο Σάντσεθ, η Ισπανία είναι ένθερμος υποστηρικτής λόγω των ισχυρών ιστορικών, πολιτισμικών και επενδυτικών δεσμών με τη Λατινική Αμερική (π.χ. Telefónica, Santander).
- Πορτογαλία & Σκανδιναβικές Χώρες: Υποστηρίζουν παραδοσιακά το ελεύθερο εμπόριο.
Το Μέτωπο της Αντίστασης (Anti-Mercosur)
- Γαλλία: Η ηγέτιδα της αντίδρασης. Ο Πρόεδρος Μακρόν, πιεζόμενος από ένα ισχυρό αγροτικό κίνημα και την άνοδο της ακροδεξιάς, έχει δηλώσει ότι η συμφωνία είναι “απαράδεκτη” ως έχει. Η Γαλλία προσπαθεί να συγκροτήσει αναστέλλουσα μειοψηφία.
- Πολωνία: Ισχυρή αντίδραση λόγω της απειλής στα πουλερικά και τη ζάχαρη.
- Ιρλανδία: Υπαρξιακός φόβος για τον τομέα του βοείου κρέατος (suckler cows), που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ιρλανδικής υπαίθρου. Το ιρλανδικό κοινοβούλιο έχει εκφράσει την αντίθεσή του.
- Αυστρία: Όλα τα κόμματα στο κοινοβούλιο έχουν δεσμεύσει την κυβέρνηση να καταψηφίσει τη συμφωνία.
Επιπτώσεις στην Ελληνική Γεωργία
Υπάρχουν δυνητικά οφέλη για τους Έλληνες αγρότες. Η κατοχύρωση των προϊόντων ΠΟΠ/ΠΓΕ σημαίνει ότι ονομασίες όπως “φέτα” ή “ελαιόλαδο Καλαμάτας” θα προστατεύονται στις χώρες Mercosur – δεν θα μπορούν οι τοπικοί παραγωγοί να πουλήσουν απομιμήσεις με αυτές τις ονομασίες . Αυτό ίσως ανοίξει νέες ευκαιρίες εξαγωγών υψηλής αξίας ελληνικών προϊόντων, καθώς οι μεσαίες τάξεις στη Βραζιλία ή την Αργεντινή αναπτύσσονται και ενδιαφέρονται για μεσογειακή διατροφή. Για παράδειγμα, η φέτα θα αποκτήσει αποκλειστικότητα στην ονομασία της – κάτι που μπορεί μακροπρόθεσμα να ωφελήσει τους Έλληνες παραγωγούς, εφόσον βεβαίως η παραγωγή αιγοπρόβειου γάλακτος μπορέσει να αυξηθεί για να καλύψει ζήτηση. Παρομοίως, προϊόντα όπως το ελληνικό ελαιόλαδο ή οι επιτραπέζιες ελιές μπορεί να διεισδύσουν σε νέες αγορές της Ν. Αμερικής, αξιοποιώντας το brand και την προστασία τους. Βέβαια, υπάρχουν επιφυλάξεις κατά πόσο οι καταναλωτές Mercosur, με χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα, θα αγοράζουν ακριβά εισαγόμενα ελληνικά προϊόντα – κάτι που ίσως περιορίζει τα οφέλη σε εξειδικευμένες niches αγοράς .
Βαμβάκι: Η Μεγάλη Απειλή
Η Ελλάδα είναι ο κυριότερος παραγωγός βάμβακος στην ΕΕ (80% της παραγωγής). Ο τομέας αυτός αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
- Το Δεδομένο: Η Βραζιλία είναι παγκόσμια υπερδύναμη στο βαμβάκι, με παραγωγή τεραστίων κλιμάκων, χρήση Γενετικά Τροποποιημένων Οργανισμών (GMOs) και φθηνότερες εισροές.
- Η Επίπτωση: Η συμφωνία Mercosur θα διευκολύνει τις εξαγωγές βραζιλιάνικου βάμβακος στην ΕΕ. Αν και το ευρωπαϊκό βαμβάκι στηρίζεται από την ΚΑΠ, η εισροή φθηνότερης πρώτης ύλης μπορεί να οδηγήσει τις ευρωπαϊκές κλωστοϋφαντουργίες (όσες έχουν απομείνει) να υποκαταστήσουν το ελληνικό βαμβάκι. Επιπλέον, η πίεση στις διεθνείς τιμές θα μειώσει τα περιθώρια κέρδους των Ελλήνων παραγωγών και εκκοκκιστών.
- Πολιτική Διάσταση: Η Θεσσαλία και η Μακεδονία, ως βαμβακοπαραγωγικές περιοχές, θα δεχθούν το μεγαλύτερο πλήγμα.
Κονσερβοποιία Ροδάκινου: Η Κρυφή Ευκαιρία
Στον αντίποδα, ο κλάδος της κονσερβοποιίας φρούτων (κομπόστα ροδάκινο), όπου η Ελλάδα είναι παγκόσμια δύναμη, έχει λαμπρές προοπτικές.
- Το Πρόβλημα: Οι ελληνικές εξαγωγές στις ΗΠΑ (βασική αγορά) απειλούνται συνεχώς με δασμούς (π.χ. 47% επί Τραμπ).
- Η Λύση Mercosur: Σήμερα, οι χώρες της Mercosur επιβάλλουν δασμούς έως και 55% στα ευρωπαϊκά κονσερβοποιημένα ροδάκινα για να προστατεύσουν την παραγωγή της Αργεντινής (περιοχή Mendoza). Η συμφωνία προβλέπει την κατάργηση αυτών των δασμών.
- Το Αποτέλεσμα: Αυτό ανοίγει διάπλατα την αγορά της Βραζιλίας (μεγάλος καταναλωτής γλυκών) για τα ελληνικά προϊόντα, επιτρέποντας την εκτόπιση του αργεντίνικου ροδάκινου και προσφέροντας μια ζωτική εναλλακτική αγορά έναντι των ΗΠΑ. Οι ελληνικές κονσερβοποιίες (Πέλλα, Ημαθία) αναμένεται να είναι από τους μεγάλους κερδισμένους.
Φέτα και Ελαιόλαδο: Η Μάχη των ΠΟΠ
Η κατοχύρωση των Γεωγραφικών Ενδείξεων (GIs) θεωρείται το “τρόπαιο” της ελληνικής διαπραγμάτευσης.
- Φέτα: Η Νότια Αμερική έχει μεγάλη παραγωγή λευκών τυριών που πωλούνται ως “Feta”. Η συμφωνία απαγορεύει τη χρήση του όρου για μη ελληνικά προϊόντα (με μεταβατική περίοδο για τους υφιστάμενους παραγωγούς). Αυτό δίνει τη δυνατότητα στην αυθεντική ελληνική Φέτα να κυριαρχήσει ως premium προϊόν σε μια αγορά με κουλτούρα κατανάλωσης τυριών.
- Ελαιόλαδο: Κατάργηση του δασμού 10% που ισχύει σήμερα. Αν και η Αργεντινή παράγει ελαιόλαδο, η ζήτηση στη Βραζιλία για ποιοτικό ευρωπαϊκό λάδι αυξάνεται. Η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει μερίδια, αν και θα αντιμετωπίσει τον ισχυρό ανταγωνισμό της Ισπανίας και της Πορτογαλίας.
Εσπεριδοειδή: Ανησυχία για το Σύστημα Τιμών Εισόδου
Οι παραγωγοί πορτοκαλιών και λεμονιών (Λακωνία, Άρτα, Κρήτη) ανησυχούν για την πιθανή διάβρωση του “Συστήματος Τιμών Εισόδου” (Entry Price System) που προστατεύει την ΕΕ από φθηνές εισαγωγές. Η συμφωνία μειώνει τους δασμούς και στα μεταποιημένα εσπεριδοειδή (χυμούς), όπου η Βραζιλία είναι παγκόσμιος ηγεμόνας, πιέζοντας τις τιμές για τα ελληνικά πορτοκάλια χυμοποίησης.
Συμπερασματικά, για την Ελλάδα το στοίχημα είναι να αξιοποιήσει τις όποιες ευκαιρίες (π.χ. εξαγωγή προϊόντων ποιότητας, προσέλκυση επενδύσεων από τη Λ. Αμερική) και ταυτόχρονα να θωρακίσει τους ευάλωτους κλάδους της γεωργίας. Η συμφωνία Mercosur–ΕΕ, όπως και άλλες παγκοσμιοποιημένες τάσεις, πιέζει την ελληνική γεωργία προς έναν μετασχηματισμό: έμφαση στην ποιότητα και στην ταυτότητα, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστική σε ένα πιο ανοικτό εμπορικό περιβάλλον.
Τι έρχεται στο Ευρωκοινοβούλιο
Μετά το “πράσινο φως” από τα κράτη-μέλη, η συμφωνία χρειάζεται συγκατάθεση (consent) του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η ψήφος για την τελική κύρωση τοποθετείται Απρίλιο–Μάιο 2026 σύμφωνα με το Reuters. Παράλληλα, υπάρχει και πολιτική/νομική μάχη για πιθανή προσφυγή/γνωμοδότηση στο ΔΕΕ σχετικά με τον τρόπο “σπασίματος” της συμφωνίας σε επιμέρους μέρη.
Χάρτης ευρωομάδων
EPP (ΕΛΚ) — Καθαρά υπέρ. Το ΕΛΚ δηλώνει δημόσια ότι θα ψηφίσει υπέρ όταν έρθει η συμφωνία για συγκατάθεση.
Στην πρόσφατη ψηφοφορία για ρήτρα safeguard (πρόσθετη “ασφάλεια” για να παγώνουν δασμολογικές προτιμήσεις αν πλήττεται η ευρωπαϊκή αγροτική παραγωγή), το ΕΛΚ ήταν σχεδόν ομοφωνικά υπέρ (98%).
Renew Europe Σταθερά υπέρ με εθνικές ευαισθησίες
Η Renew έχει δημόσια τοποθέτηση υπέρ της έναρξης/προώθησης της κύρωσης, με γεωπολιτικό και εμπορικό σκεπτικό.
Στη ρήτρα safeguard ψήφισε 100% υπέρ (όσοι συμμετείχαν).
S&D (Σοσιαλιστές & Δημοκράτες) — Η ηγεσία γέρνει προς “ναι”, αλλά είναι η μεγάλη ζώνη μεταβλητότητας
Σε επίπεδο ηγεσίας και θεσμικών ρόλων, ο πρόεδρος της INTA (Bernd Lange, S&D) μιλά ξεκάθαρα υπέρ του να δοθεί “πράσινο φως” στη συμφωνία, με γεωπολιτικό και οικονομικό επιχείρημα.
Στη ρήτρα safeguard, το S&D ήταν 86% υπέρ, με μικρές διαρροές σε “κατά/αποχή”.
Greens/EFA Πρακτικά προς “όχι” στην τελική συμφωνία (αν και στηρίζουν safeguards για να περιορίσουν τη ζημιά)
Οι Πράσινοι λένε ευθέως ότι το safeguard “δεν αλλάζει τον πυρήνα” και πως τα βασικά προβλήματα (αθέμιτος ανταγωνισμός/διαφορετικά στάνταρ/αποψίλωση) μένουν.
Παρ’ όλα αυτά, στη ρήτρα safeguard ψήφισαν 92% υπέρ
The Left — Σχεδόν συμπαγώς κατά.Στη ρήτρα safeguard ψήφισαν 95% κατά. Πολιτικά, βλέπουν τη συμφωνία ως “επίθεση” σε εργασιακά/περιβάλλον/αγροτικά εισοδήματα, άρα δεν την “σώζουν” με τεχνικές δικλίδες.
Διαβάστε επίσης:
