Αριάν Λαμπέντ: Συγκλονίζει η σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου – «Έπεσα θύμα βιασμού δύο φορές στην εφηβεία»
Την ελληνική δικαιοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο αυτή αντιμετωπίζει τα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης καταγγέλλει η Αριάν Λαμπέντ, μέσα από προσωπικό της κείμενο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή».
Σε αυτό, η Γαλλίδα σκηνοθέτις και σύζυγος του Γιώργου Λάνθιμου εξομολογείται ότι κατά την εφηβεία της έπεσε θύμα βιασμού δύο φορές, αποκαλύπτοντας τον λόγο που την έκανε να σπάσει τη σιωπή της, να μιλήσει ανοιχτά και να αντιμετωπίσει κατάματα τους «δαίμονές» της.
«Έχω υποστεί βιασμούς στην εφηβεία μου. Στη δίκη αυτή ήμουν μάρτυρας. Έφυγα από το δικαστήριο με λυγμούς. Δεν γράφω για να μιλήσω για την ταπείνωσή μου. Γράφω για να καλέσω σε συλλογικό προβληματισμό για το πώς δικάζονται τα σεξουαλικά εγκλήματα» αναφέρει, μεταξύ άλλων, με τα λόγια της να συγκλονίζουν...
«Το όνομά μου είναι Αριάν Λαμπέντ – Εδώ είμαι κυρίως η ”γυναίκα του Λάνθιμου”
«Το όνομά μου είναι Αριάν Λαμπέντ. Είμαι Γαλλίδα και ζω στην Αθήνα. Μεγάλωσα σε μία αριστερή οικογένεια και οι γονείς μου ήταν και οι δύο καθηγητές στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Μεγάλωσα, λοιπόν, με μια ορισμένη εκτίμηση προς τους δημόσιους θεσμούς. Είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτις και έχω λάβει διάφορα πολύ σημαντικά βραβεία, έχω συνεργαστεί με αρκετούς/ές ”μεγάλους/ες” σκηνοθέτες/τριες και οι ταινίες μου έχουν παρουσιαστεί σε πολλά διαφορετικά φεστιβάλ, μεταξύ άλλων και στο Φεστιβάλ των Καννών. Παρ’ όλα αυτά, εδώ είμαι κυρίως η ”γυναίκα του Λάνθιμου”.
«Έχω υποστεί δύο βιασμούς στην εφηβεία μου»
Από το 2022 πήρα την απόφαση να αντιμετωπίσω διαφορετικά τη βία μέσα στην οποία μεγάλωσα – τη βία μέσα στην οποία μεγαλώσαμε όλες και όλοι. Όπως πολλές γυναίκες, έχω υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, ανεπιθύμητα αγγίγματα και δύο βιασμούς στην εφηβεία μου. Μπήκα στον αυτόματο πιλότο και προχώρησα μπροστά υποτιμώντας τη σημασία αυτών των γεγονότων, αφού έμοιαζαν δεδομένα λόγω του φύλου μου.
Δεν ήθελα να με ορίσουν. Απέφυγα να σταθώ σε αυτά. Το μοναδικό εργαλείο που είχα στη διάθεσή μου ήταν το αλκοόλ. Ήταν θέμα χρόνου να καταλάβω ότι αυτό που έμοιαζε να με σώζει, ήταν τελικά εκείνο που με κατέστρεφε. Στις 21 Δεκεμβρίου 2021 αποφάσισα να σταματήσω να πίνω. Έπρεπε να αντιμετωπίσω τα πράγματα κατά πρόσωπο» γράφει.
Η απόφασή της αυτή την οδήγησε, το 2022, στη συνίδρυση μιας οργάνωσης στη Γαλλία, με στόχο την καταπολέμηση της σεξουαλικής βίας. Όπως επισημαίνει, για την ίδια, το κίνημα #MeToo δεν είναι μια εφήμερη τάση, αλλά μια «επανάσταση» που πρέπει να εξασφαλίσει και να εγγυηθεί δικαιοσύνη σε κάθε θύμα.
Τα ελληνικά δικαστήρια και η «ταπείνωση»
Αφορμή για τη δημόσια παρέμβασή της αποτέλεσε η παρουσία της σε μια ελληνική δικαστική αίθουσα ως μάρτυρας υπεράσπισης ενός θύματος βιασμού. Η Λαμπέντ κάνει λόγο για μια απογοητευτική πραγματικότητα, όπου η ελληνική Δικαιοσύνη φάνηκε να δυσκολεύεται να αναγνωρίσει το έγκλημα, επειδή υπήρχε προηγούμενη σχέση μεταξύ θύματος και θύτη.
Στο κείμενό της, υπογραμμίζει -μεταξύ άλλων- ότι οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης εστίασαν περισσότερο στην ακτιβιστική της δράση παρά στην ουσία της υπόθεσης.
«Ο συνήγορος υπεράσπισης επιλέγει να γελοιοποιήσει το κίνημα #MeToo και, μέσω εμού, να καταγγείλει την υποτιθέμενη ασυνέπεια των φεμινιστικών κινημάτων απέναντι στη Δικαιοσύνη» επισημαίνει.
«Το 2022 συνίδρυσα στη Γαλλία μία οργάνωση για να αγωνιστούμε επιτέλους ενάντια στη σεξιστική και σεξουαλική βία, για να εγγυηθούμε σε όλα τα θύματα ότι το κίνημα #MeToo δεν είναι ένα περαστικό κύμα, αλλά επανάσταση. Με αυτήν την πεποίθηση δέχθηκα να καταθέσω σε δίκη υπέρ ενός θύματος βιασμού. Γνωρίζω προσωπικά αυτή τη γυναίκα πολλά χρόνια. Η αφήγησή της ήταν σπαρακτική και αμείλικτα αληθινή. Υπέφερε από συμπτώματα μετατραυματικού στρες και από γυναικολογικά προβλήματα, που επιβεβαίωναν τη φρικτή βία που είχε υποστεί. Παρ’ όλα αυτά, στη συγκεκριμένη δίκη δεν θα παρίστατο στη θέση του θύματος, αλλά σε εκείνη της μάρτυρος. Το Συμβούλιο δεν πείστηκε για τους βιασμούς, επειδή την περίοδο των γεγονότων διατηρούσε σχέση με τον βιαστή, παρότι νομικά ο βιασμός εντός σχέσης υπάρχει ήδη από το 2006. Αλλά το γεγονός ότι συνέβη δεν αλλάζει».
«Άραγε πόσο ίσες είμαστε όλες απέναντι στη Δικαιοσύνη;»
«Μέσω της οργάνωσής μας είχαμε πραγματοποιήσει καμπάνια διαδικτυακής χρηματοδότησης (crowdfunding) για τη στήριξη των θυμάτων. Κατατέθηκαν τέσσερις μηνύσεις, όμως μόνο δύο έγιναν δεκτές, εκ των οποίων η μία αφορούσε θύμα που γνώρισε τον βιαστή στην ηλικία των 14 ετών.
Μια δίκη κοστίζει. Πέρα από τα έξοδα ιατρικής και ψυχολογικής φροντίδας που τα θύματα βιασμού αναγκάζονται να καλύπτουν για να μπορέσουν να επιβιώσουν καθημερινά, πρέπει να καλύψουν και τα δικαστικά έξοδα. Άραγε πόσο ίσες είμαστε όλες απέναντι στη Δικαιοσύνη;» διερωτάται.
«Δεν γράφω αυτό το κείμενο μόνο για να μιλήσω για την ταπείνωση που βίωσα από την ελληνική Δικαιοσύνη, αλλά για να καλέσω σε συλλογικό προβληματισμό σχετικά με τη λειτουργία της, ειδικά στις υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικών επιθέσεων» καταλήγει.
Διαβάστε επίσης:
Πηγή: topontiki.gr
