Γεωργιάδης – Kαιρίδης στις πίτες της Νέας Δημοκρατίας «έκοψαν» τον Δένδια
Συνήθως στις κοπές πίτας στη Νέα Δημοκρατία κυριαχούσε ένα πνεύμα ενότητας και συσπείρωσης, με καλά λόγια, αισιόδοξα μηνύματα και κάλεσμα για συστράτευση και αγώνα.
Φέτος τα πράγματα, τουλάχιστον στις οργανώσεις των βόρειων προαστίων (Βριλήσσια–Χαλάνδρι–Μεταμόρφωση) εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά με πρωταγωνιστές τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Δημήτρη Καιρίδη που έριξαν καρφιά προς όσους «σιωπούν», και κάνουν «εκ του ασφαλούς» κριτική με στόχο τον υπουργό Άμυνας Νίκο Δένδια.
Το επεισόδιο που άνοιξε τον ασκό
Η αφορμή για όλα αυτά ήταν το επεισόδιο Καιρίδη–Κωνσταντοπούλου («άσε μας, κουκλίτσα μου») και η παρέμβαση Δένδια που ζήτησε συγγνώμη «εκ μέρους της κυβέρνησης».
Ο Δημήτρης Καιρίδης το θεώρησε υπέρβαση ρόλων και το είπε δημόσια: «Όποιος της δίνει άλλοθι κάνει κάτι άστοχο και ατυχές».
Αυτό το επεισόδιο έκανε δύο πράγματα ταυτόχρονα:
1. Έβαλε τον κ. Δένδια στο κάδρο ως θεσμικό «ρυθμιστή» της κοινοβουλευτικής εικόνας της ΝΔ και
2. Έδωσε στους εσωκομματικούς του αντιπάλους το τέλειο αφήγημα: «Ο Δένδιας κρατά αποστάσεις από τη “μάχη”, αλλά εμφανίζεται όταν είναι να καταγραφεί θεσμικά και επικοινωνιακά».
Γιατί οι αιχμές πονάνε: Το «προφίλ Δένδια»
Ο Νίκος Δένδιας έχει ένα πολιτικό asset που προκαλεί και ανησυχεί σε όσους σχεδιάζουν το «μετά»:
Υψηλή αποδοχή σε ευρύτερο ακροατήριο, πιο «κρατικό» ύφος, χαμηλότερη τοξικότητα, εικόνα σοβαρότητας στα εθνικά και την άμυνα.
Αυτό το πακέτο τον κάνει επικίνδυνο αντίπαλο όχι γιατί κάνει εσωκομματικό αντάρτικο, αλλά γιατί μπορεί να εμφανιστεί ως λύση «χωρίς να φαίνεται ότι το επιδιώκει».
Άρα, η επίθεση που του ταιριάζει δεν είναι το «είναι κακός». Είναι το «είναι αμίλητος», «δεν τρώει το ξύλο», «χτίζει κεφάλαιο ενώ άλλοι καίγονται».
Ακριβώς εκεί πάτησαν Άδωνις Γεωργιαδης και Δημήτρης Καιρίδης στις πίτες: Η πολιτική «έχει κόστος», δεν είναι «τοκισμός πολιτικού κεφαλαίου» και κριτική «εκ του ασφαλούς».
Και πιστεύουν πως αυτό αποδίδει και στο εσωτερικό της παράταξης πολύ περισσότερο σε μια εποχή που η Νέα Δημοκρατία δεν περνάει και την καλύτερη φάση της
Η συμμαχία που μοιάζει παράδοξη
Ο Καιρίδης και ο Γεωργιάδης δεν είναι της «ίδιας σχολής».
Ο ένας εκφράζει πιο κεντροφιλελεύθερο λόγο και τη θεσμική πειθαρχία ρόλων στη Βουλή · ο άλλος εκπροσωπεί τη μαχητική πτέρυγα, το “πάντα στο μέτωπο”, το ένστικτο της καθημερινής σύγκρουσης.
Όμως, απέναντι στον Δένδια, τα κίνητρα εφάπτονται έστω και ανεπισήμως δεν υπάρχει κάποιο είδους συμμαχία ή συμπόρευση:
• Ο Καιρίδης στέλνει και ξαναστέλνει το μήνυμα ότι ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος δεν «αδειάζεται» χωρίς πολιτικό κόστος. Πολιτικά, πια, βρίσκεται απέναντι στο Νίκο Δένδια.
• Ο Γεωργιάδης που δεν έχει κρύψει ποτέ τις προσωπικές του φιλοδοξίες για την επόμενη μέρα θέλει να υπερασπιστεί το δικό του πολιτικό μοντέλο «δράση, αποτέλεσμα, μάχη» – απέναντι στην «προφυλαγμένη εικόνα και τα μετρημένα λόγια», όπως το περιέγραψε σε προηγούμενα επεισόδια με τον Δένδια π.χ. υπόθεση Αγνώστου Στρατιώτη.
Θεωρεί ότι το πιο επικίνδυνο είδος φιλοδοξίας είναι η φιλοδοξία που δεν ιδρώνει. Γι’ αυτο και χθες σε μια κοπή πίτας είπε «ας μην δεχόμαστε εύκολα κριτική από εκείνους που δεν μιλάνε καθόλου, εμείς που δίνουμε τη μάχη να μείνει η κυβέρνηση όρθια».
Κι αυτό δεν είναι στιγμιαίο. Η σύγκρουση κράτα αρκετό καιρό, από το 2025, και ίσως και νωρίτερα υπήρχαν δημόσιες εσωκομματικές, τριβές και ανταλλαγές φράσεων π.χ. «Σημασία έχει ποιος το λέει» ως απάντηση Δένδια σε δήλωση Γεωργιάδη.
Κατά περιόδους το Μαξίμου επιχειρούσε να κατεβάσει τους τόνους με παραινέσεις του τύπου «δεν χρειάζεται να παράγουμε παραπολιτική», να είμαστε «αγαπημένοι».
Οι «εχθροί» του Δένδια στον δρόμο προς την αρχηγία (αν ανοίξει)
Αν και όταν τεθεί θέμα διαδοχής στη Νέα Δημοκρατία, το εμπόδιο του Δένδια δεν θα είναι μόνο πρόσωπα.
Θα είναι μηχανισμοί και φοβίες:
1. Οι «μαχητές του μετώπου»: ‘Οσοι πιστεύουν ότι η ηγεσία κερδίζεται με καθημερινή σύγκρουση και δημόσια υπεράσπιση της κυβέρνησης, όχι με σιωπή και θεσμικές κινήσεις. Εκεί κουμπώνει η ρητορική Γεωργιάδη–Καιρίδη περί «κόστους» και «ασφαλούς κριτικής».
2. Οι «φρουροί ρόλων» στην ΚΟ: Μετά το επεισόδιο στη Βουλή, ο πυρήνας του καβγά ήταν ποιος εκπροσωπεί τι. Ο κ. Δένδιας είπε, ουσιαστικά, «εγώ εκπροσωπώ την κυβέρνηση», ενώ ο Καιρίδης έθεσε θέμα ορίων του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου. Αυτές οι συγκρούσεις ρόλων, γίνονται εύκολα συγκρούσεις ηγεσίας.
3. Όσοι δεν θέλουν «αυτόνομο πόλο»: Κάθε φορά που ένας υπουργός αποκτά προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο, κάποιοι το βλέπουν ως πιθανή αυτονόμηση. Το φάρμακο είναι πάντα το ίδιο: Αποδόμηση του κεφαλαίου ως «επικοινωνιακού» και όχι «μάχης».
Τι σημαίνει όλα αυτά πολιτικά
Επισήμως, κανείς δεν μιλά για την αλλαγή ηγεσίας. Ανεπισήμως, όλοι κάνουν πρόβες. Οι πίτες στα βόρεια ήταν πρόβα: Όχι για το αν ο Δένδιας «θα πάει», αλλά για το πώς θα τον κρατήσουν σε άμυνα αν προκύψει η στιγμή. Και το μήνυμα προς την κομματική βάση ήταν καθαρό: «Ηγεσία δεν είναι δημοτικότητα, είναι αντοχή σε φθορά».
Με απλά λόγια: Ο Νίκος Δένδιας έχει το προφίλ του «next» για πολλούς ψηφοφόρους και όχι μονο γαλάζιους. Οι αντίπαλοί του προσπαθούν να τον μετατρέψουν σε «next… αλλά όχι για μας». Το έργο θα συνεχιστεί και όταν θα έρθει η ώρα δεν θα έχει μόνο βασιλόπιτα. Θα έχει κανονικό μαχαίρι, απλώς θα είναι πολιτικό.
Διαβάστε επίσης
Το «κόμμα Καρυστιανού» και η νέα ρωγμή στο πολιτικό σύστημα
Στη Μαδρίτη τη Δευτέρα ο Μητσοτάκης – Επαφές με Σάντσεθ και βασιλιά Φίλιππο
