Γιατί «χτύπησε» τώρα ο Δένδιας: Το καμπανάκι για τα γκάλοπ και το όριο του συνεδρίου για την ανάκαμψη από τα ποσοστά με… 2 μπροστά
Η ομιλία του Νίκου Δένδια σε κομματική εκδήλωση στο Αγρίνιο περιείχε μηνύματα και διλήμματα τόσο προς την κορυφή της ΝΔ δηλαδή τον ίδιο τον πρωθυπουργό όσο και προς τη βάση του κόμματος ή καλύτερα της παράταξης μια και ο ίδιος έκανε για πρώτη φορά το διαχωρισμό κόμμα και παράταξη
Αρχικά ο Νίκος Δένδιας βρήκε έναν έξυπνο τρόπο για να προβάλλει την αποδοχή που έχει εντός του κομματικού ακρωτηρίου λέγοντας πως πριν την εκδήλωση είπε σε διάφορους υπουργούς ότι θα πάει να μιλήσει στο Αγρίνιο, τον κοίταξαν λίγο περίεργα και του είπαν στο Αγρίνιο δεν γίνονται συγκεντρώσεις γιατί δεν μαζεύεται ο κόσμος. Ο Νίκος Δένδιας έκανε μια παύση και συμπλήρωσε «νομίζω ότι όταν τους δείξω τη φωτογραφία από τι έγινε απόψε εδώ θα καταλάβουν πόσο λάθος είχαν». Το μήνυμα σαφές και καθαρό άλλοι δεν μπορούν να μαζέψουν τον κόσμο της παράταξης εγώ μπορώ.
Πέρα από την επισήμανση της προσωπικής ισχύος ο υπουργός δεν αμφισβήτησε την ηγεσία του κόμματος ούτε επεδίωξε να παρουσιάσει εαυτόν ως εναλλακτική λύση. Επανέλαβε, εμφανίζοντας τον εαυτό του «νομιμόφρονα», τα αυτονόητα: Κυριάκος Μητσοτάκης καταλληλότερος πρωθυπουργός, η ΝΔ η μόνη σοβαρή κυβερνητική επιλογή, μια κυβέρνηση με ικανά στελέχη, αλλά αμέσως μετά έβαλε τον δείκτη στο σημείο που πονάει πολλά στελέχη αλλά κανένα μέχρι τώρα δεν είπε τα πράγματα τόσο έξω απ’ τα δόντια: «Έχω αγωνία μεγάλη, βλέποντας τις δημοσκοπικές επιδόσεις του κόμματος, όχι της παράταξης, να έχουν πολλές φορές μπροστά κάτι δυάρια. Άντε να αγκομαχούμε και να θριαμβολογούμε όταν μπροστά μπαίνει ένα τρία. Κυρίες και κύριοι, δεν είναι αυτό, που μας αξίζει». Είναι το πιο ηχηρό καμπανάκι που έχει διατυπωθεί μέχρι τώρα από κορυφαίο στέλεχος του κόμματος και μία απάντηση σε όλους εκείνους που στέκονται μόνο στο ότι η ΝΔ είναι πρώτη στις δημοσκοπήσεις και όχι στο ποσοστό της πρωτιάς.
‘Άλλο κόμμα, άλλα παράταξη
Η ουσία, ωστόσο, της ομιλίας Δένδια δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι ο διαχωρισμός που έκανε στη συνέχεια: άλλο «το κόμμα» και άλλο «η παράταξη». Τα μειωμένα ποσοστά κατά τον κ. Δένδια δεν ανήκουν στην παράταξη που κομμάτι της με βάση το συλλογισμό του έχει πάει στην γκρίζα ζώνη των αναποφάσιστων, στο σπίτι περιμένοντας, ή σε άλλα κόμματα στα δεξιά του πολιτικού φάσματος, αλλά στο κόμμα. Και εδώ οι ευθύνες για την διακυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί να είναι έμμεσες αλλά σαφείς.
Μέχρι στιγμής κανένα κυβερνητικό στέλεχος δεν είχε ξεχωρίσει την παράταξη από το κόμμα. Σήμερα ο κ. Δένδιας κάνει αυτό το διαχωρισμό και εξηγεί ότι το κόμμα είναι η μηχανή: οι αποφάσεις, το ύφος εξουσίας, η επιλογή προτεραιοτήτων, η επικοινωνία, τα πρόσωπα που εκπροσωπούν τη γραμμή και εκείνα που την εκθέτουν. Η παράταξη είναι το κοινωνικό εύρος: οι άνθρωποι που μπορεί σήμερα να μην είναι «κομματικοί», αλλά που για χρόνια ψήφιζαν τη ΝΔ και άλλοι που την ψήφιζα στο παρελθόν γιατί έβλεπαν σταθερότητα, θεσμικότητα, μια κεντροδεξιά σύνθεση που δεν κλείνεται σε γωνίες.
Όταν λοιπόν μιλά για τις επιδόσεις «του κόμματος, και όχι της παράταξης» περιγράφει μια απώλεια επαφής. Εκείνη την αθόρυβη μετακίνηση που δεν είναι μετακίνηση προς τον αντίπαλο. Είναι, μετακίνηση προς την απόσταση: «θα το ξαναδώ», «δεν με πείθει», «θα τιμωρήσω». Και αυτό, για ένα κυβερνών κόμμα που θέλει να συντηρεί πλατιά ηγεμονία, είναι το πιο επικίνδυνο είδος φθοράς: σου αφαιρεί πολιτικό οξυγόνο.
Το… ένδοξο παρελθόν σε αντίστιξη με το καχεκτικό παρόν
Στην ίδια λογική είναι και η επίκληση της ιστορικής μνήμης. Το 54% του Κωνσταντίνου Καραμανλή, το 49% του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ακόμα και το 41% των προηγούμενων εκλογών, του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο Νίκος Δένδιας θύμισε μεγάλες νίκες της ΝΔ τις εποχές που η παράταξη έδειχνε το πραγματικό της εύρος, από το «δημοκρατικό άκρο της δεξιάς» μέχρι «ένα μεγάλο κομμάτι του Κέντρου». Δεν το κάνει από νοσταλγία. Το κάνει για να θέσει ένα σιωπηρό κριτήριο: αν αυτό υπήρξε δυνατό τότε, τι έχει χαθεί σήμερα; Και εδώ η φράση αποκτά βαρύτητα: το “δεν είναι αυτό που μας αξίζει” δεν αφορά μόνο τα ποσοστά. Αφορά την εικόνα του εαυτού της παράταξης.
Η ομιλία λειτουργεί σαν προειδοποίηση χωρίς κραυγή για τον κίνδυνο ακύρωσης της πολιτικής κυριαρχίας αλλά και οδηγός στο πώς μπορεί να επιτευχθεί ξανά η αυτοδυναμία, μια αυτοδυναμία που για τον κ. Δένδια δεν είναι δεν είναι λογιστική επιδίωξη, αλλά ένα νέο πολιτικό συμβόλαιο που απαιτεί να πείσεις ξανά τους ανθρώπους που δεν ζουν στο κομματικό θερμοκήπιο.
Όριο το συνέδριο για δημοσκοπική ανάκαμψη
Και εδώ ο Νίκος Δένδιας βάζει για πρώτη φορά και έναν ορίζοντα για την επίτευξη των στόχων που περιγράφει. Και ο ορίζοντας αυτός είναι το συνέδριο του Μαΐου. Μέχρι τώρα το συνέδριο αυτό θεωρείτο μια τυπική κομματική διαδικασία από χθες ο κύριος Δένδιας το μετέτρεψε στο στοίχημα που μπορεί να επαναφέρει το κόμμα στην παράταξη. Η αναφορά του ήταν ξεκάθαρη: “είναι ο καλύτερος χώρος και ο καλύτερος τρόπος για να συζητήσουμε πώς η κομματική έκφραση της παράταξης, η ΝΔ, θα επανέλθει στο εύρος της παράταξης. Πρέπει να υπάρξει μεταξύ μας μια ειλικρινής ανταλλαγή απόψεων. Τι δεν κάνουμε σωστά; Τι πρέπει να κάνουμε καλύτερα; Πού πρέπει να επανέλθουμε στις αξίες μας και στις αρχές μας, σ’ αυτό που είμαστε, στο DNA μας, στο γενετικό μας υλικό, ώστε να μπορέσουμε το 2027, όταν έρθει η ώρα των εκλογών, να είμαστε πάλι η αυτοδύναμη κυβέρνηση”.
Το συνέδριο λοιπόν παρουσιάζεται ως εργαλείο διόρθωσης πορείας και ως επιστροφή στο DNA της παράταξης και όχι ως τελετουργία επιβεβαίωσης. Με την ομιλία του ο κ. Δένδιας δίνει πολιτικό, ιδεολογικό και παραταξιακό περιεχόμενο σε ένα συνέδριο που μέχρι τώρα το ενδιαφέρον του θα ήταν κυρίως η πρωτολογία και για δευτερολογία του πρωθυπουργού. Και κυρίως δίνει ραντεβού στο συνέδριο για διάλογο και αποφάσεις που μπορεί να αλλάξουν την πορεία της Νέας Δημοκρατίας και να την οδηγήσουν όπως ο ίδιος λέει ξανά στην αυτοδυναμία.
Ο Νίκος Δένδιας δεν μίλησε ως «εσωκομματικός αντιπολιτευόμενος». Μίλησε ως άνθρωπος που θέλει να καταγραφεί πως είδε το πρόβλημα εγκαίρως. Σαν να λέει: δεν σας χτυπάω την πόρτα για να ανοίξω καβγά· σας χτυπάω την πόρτα γιατί ακούω αυτούς που σήμερα είναι εκτός κόμματος αλλά εντός παράταξης.
Και ίσως αυτό να είναι το πραγματικό «καμπανάκι»: ότι, σε μια φάση όπου η κυβερνητική φθορά είναι σχεδόν μηχανική, το κρίσιμο δεν είναι να πείσεις τους δικούς σου ότι «πάμε καλά». Είναι να θυμηθείς γιατί, κάποτε, σε ψήφιζαν και οι όχι-δικοί σου. Αν το κόμμα δεν ξαναβρεί εκείνη τη σύνθεση, η παράταξη θα συνεχίσει να υπάρχει ως ιστορική αναφορά αλλά θα λείπει από την κάλπη. Και αυτή είναι πάντα η πιο σκληρή μορφή αποσύνδεσης: όταν ο κόσμος δεν σε πολεμά, απλώς δεν σε επιλέγει.
Διαβάστε επίσης:
Καρφί Δένδια για δημοσκοπήσεις: «Δεν μας αξίζουν τα ποσοστά αυτά»
Υπόδειξη Καιρίδη σε Καραμήτρου: «Θα κάνετε τη δουλειά σας σωστά» (Video)
Πηγή: topontiki.gr
