Η Le Monde δημοσιεύει αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία της Ζιζέλ Πελικό – «Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών»
Η Ζιζέλ Πελικό, θύμα οργανωμένων βιασμών από τον σύζυγό της μέσα στο σπίτι τους, στη νότια Γαλλία, μιλά για την ιστορική δίκη των βιαστών της και τον διεθνή αντίκτυπο που είχε η απόφασή της να αρνηθεί τη διεξαγωγή της κεκλεισμένων των θυρών, στα απομνημονεύματά της, αποσπάσματα των οποίων δημοσιεύτηκαν απόψε από την εφημερίδα Le Monde.
Η Ζιζέλ Πελικό, που αναδείχτηκε σε εμβληματική φιγούρα για όλες τις γυναίκες του κόσμου, ήταν το θύμα του πρώην συζύγου της: Επί μία δεκαετία, ο Ντομινίκ Πελικό τη νάρκωνε με αγχολυτικά και κατόπιν τη βίαζε ο ίδιος ή κάποιος από τους άνδρες που «στρατολογούσε» στο διαδίκτυο για τον σκοπό αυτόν.
«Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών», γράφει, σε πρώτο πρόσωπο, σε αυτό το βιβλίο που τιτλοφορείται «Και η χαρά της ζωής» και θα κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου σε 22 γλώσσες.
“Et la joie de vivre”: Gisèle Pelicot se livre dans un ouvrage à paraître le 17 février prochain pic.twitter.com/NhbIarUFfJ
— BFM (@BFMTV) February 10, 2026
«Φοβόμουν τον αριθμό τους»
Αναφέρεται διεξοδικά στη δίκη που διεξήχθη στην Αβινιόν το 2024 και συγκλόνισε τον κόσμο, τόσο για τον αριθμό των κατηγορουμένων, τα γεγονότα που αφορούσε και την απόφασή της να αρνηθεί την ανωνυμία της και να μιλήσει δημοσίως. «Όπως ξανασκέφτομαι τη στιγμή που πήρα αυτήν την απόφαση, λέω ότι αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη ίσως να μην είχα τολμήσει να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Θα φοβόμουν τα βλέμματα, αυτά τα σάπια βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου ανέκαθεν συμβιβαζόταν», γράφει σε ένα από τα αποσπάσματα που δημοσιεύει η εφημερίδα.
«Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σε προσέχει πια. Δεν ξέρω. Δεν φοβόμουν τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», αποκάλυψε σε αυτά τα απομνημονεύματα που συνέγραψε από κοινού με τη δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ζουντίτ Περινιόν.
Εξηγεί ωστόσο ότι πριν από τη δίκη είχε «ακαθόριστα» συναισθήματα: «Εκείνον (σ.σ. τον Ντομινίκ Πελικό) βιαζόμουν να τον δω απέναντί μου. Για εκείνους, φοβόμουν τον αριθμό τους. Όσο πλησίαζε η δίκη, τόσο περισσότερο φανταζόμουν ότι θα γινόμουν όμηρος του βλέμματός τους, των ψεμάτων τους, της θρασυδειλίας και της περιφρόνησής τους», πρόσθεσε.
Όταν είδε πρώτη φορά τους βιασμούς της
Στο βιβλίο της περιγράφει επίσης πόσο δύσπιστη ήταν όταν είδε, στο αστυνομικό τμήμα, τις φωτογραφίες της από τους βιασμούς, ενώ η ίδια ήταν ναρκωμένη. «Δεν αναγνώριζα αυτά τα άτομα. Ούτε εκείνη τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν πλαδαρό. Το στόμα της μαλακό. Ήταν μια πάνινη κούκλα».
Η Ζιζέλ Πελικό περιγράφει τις συνομιλίες που είχε με αστυνομικούς το φθινόπωρο του 2020, όταν οι Αρχές κατηγορούσαν τον σύζυγό της, Ντομινίκ, για το ότι είχε τραβήξει φωτογραφίες κάτω από τις φούστες τριών γυναικών σε σούπερ μάρκετ. Ένας αστυνομικός τούς ζήτησε να πάνε στο τμήμα και είπε ότι θα δει πρώτα τον Πελικό και μετά εκείνη. Ωστόσο, χωρίς να εμφανιστεί ο άνδρας της στην υποδοχή, την κάλεσαν να περάσει. Στο δωμάτιο, όμως, δεν ήταν ο Ντομινίκ.
Μετά από κάποιες αρχικές ερωτήσεις ταυτοποίησης, ο αστυνομικός τη ρώτησε: «Είστε ενεργοί στην ανταλλαγή συντρόφων;».
«Ήμουν εντελώς χαμένη. Άκουσα τον εαυτό μου να απαντάει ”όχι, ποτέ, τι απαίσιο”. Ακούστηκα να τραυλίζω ότι η ανταλλαγή συντρόφων δεν ήταν επιλογή για μένα. Ότι δεν άντεχα να με αγγίζουν άλλοι. Ότι χρειαζόμουν συναισθήματα. Με ρώτησε αν νόμιζα ότι γνώριζα τον άντρα μου αρκετά καλά ώστε να μην μπορεί να μου κρύψει τίποτα. Είπα ”ναι”», περιγράφει η Πελικό.
«Θα σας δείξω μερικές φωτογραφίες και βίντεο που δεν θα σας αρέσουν», συνέχισε ο αστυνομικός.
«Ένιωσα κάτι παραπάνω από αμηχανία στη φωνή του, έναν παράξενο συνδυασμό κινδύνου και προστασίας. Μου ανακοίνωσε ότι ο Ντομινίκ είχε μόλις συλληφθεί για βιασμό και χορήγηση επιβλαβών ουσιών. Νομίζω ότι έκλαψα», αναφέρει η Πελικό.
«Έβγαλε μια φωτογραφία και μου την έδωσε. Μια γυναίκα με ζαρτιέρα ξαπλωμένη στο πλάι. Ένας μαύρος άντρας ξαπλωμένος πίσω της, διεισδύοντας», συνεχίζει, σημειώνοντας ότι μετά ο αστυνομικός τη ρώτησε: «Εσείς είστε σε αυτή τη φωτογραφία;».
«Όχι, δεν είμαι εγώ», απάντησε εκείνη. «Έβγαλα τα γυαλιά μου και μου έδειξε μια δεύτερη φωτογραφία. Η ίδια γυναίκα στην πλάτη της, ένας άντρας με τατουάζ δίπλα της», αφηγείται η Πελικό. «Εσείς είστε», είπε ο αστυνομικός.
Από εκείνη τη στιγμή, η Πελικό θυμάται ότι ένιωθε σαν να μην την αφορούσε πλέον τίποτα από όσα έλεγε ο αστυνομικός. «Αυτό είναι το δωμάτιό σας. Αυτά είναι τα φωτιστικά του κομοδίνου σας;», τη ρώτησε. «Και τι; Δεν είμαι εγώ, ξαπλωμένη ακίνητη σε αυτό το κρεβάτι. Είναι ένα φωτομοντάζ. Δουλειά κάποιου που έχει βάλει στο μάτι τον Ντομινίκ», απάντησε η Πελικό.
«Ο αστυνομικός τότε έδωσε έναν αριθμό. Πενήντα τρεις άντρες φέρονται να είχαν έρθει στο σπίτι μας για να με βιάσουν. Ζήτησα νερό. Το στόμα μου ήταν μουδιασμένο», γράφει η Πελικό.
Διαβάστε επίσης:
Πηγή: topontiki.gr
