Νέα Αριστερά: Υπερ της αυτόνομης πορείας η Νεολαία – Σκληρή κριτική σε Χαρίτση και… «καρφιά» για Τσίπρα
Την αυτόνομη πορεία προκρίνει η νεολαία της Νέας Αριστεράς λίγες ώρες πριν την έναρξη του προγραμματικού συνεδρίου του κόμματος.
Η νεολαία ασκεί δριμεία κριτική σε όλα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης ενώ πολύ αιχμηρές είναι οι αναφορές στον Αλέξη Τσίπρα τον οποίο μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει «πολιτικό αρχιτέκτονα της κρίσης που βιώνει το προοδευτικό και αριστερό πολιτικό ημισφαίριο».
Αναφορικά με την επικείμενη δημιουργία πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό η Νεολαία της Νέας Αριστεράς αναφέρει:
«Οι προγραμματικές αναφορές του νέου εγχειρήματος, αν και περιορισμένες, δεν αφορμώνται από το Αριστερό ιδεολογικό οπλοστάσιο. Η συνεχής αναφορά του στις έννοιες της ‘πατρίδας’ και της ‘κοινωνίας’ με ένα υπερβατικό και αποδεολογικοποιημένο πρόσημο, σε συνδυασμό με την πρόταση του για ‘πατριωτική εισφορά’ του μεγάλου κεφαλαίου στον αντίποδα των πάγιων θέσεων της Αριστεράς για ρήξη με τον πλούτου και αναδιανομή του υπέρ των ασθενέστερων, δείχνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλήρως διαρρήξει τους δεσμούς του με την ιδεολογική μήτρα της Αριστεράς».
Κριτική ασκεί και στον Αλέξη Χαρίτση για τον οποίο αναφέρει πως: «η επιμονή της ηγεσίας του κόμματος στην δόμηση του σχήματος του Λαϊκού Μετώπου, έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο τόσο στην απεμπόληση της ουσιαστικής πολιτικής και οργανωτική δουλειάς την οποία όφειλε να κάνει το κόμμα στο ενδιάμεσο, όσο και στον αυτοεγκλωβισμό του κόμματος μας σε ένα σχήμα το οποίο είναι αδιέξοδο»
«Η αυτόνομη παρουσία του κόμματός μας, η αναβάθμιση της πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς αποτελούν αναγκαία συνθήκη για την ουσιαστική συμβολή με σαφές πλαίσιο στις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που θα προκύψουν. Η όποια συζήτηση για συμπράξεις και μέτωπα αποτελεί μια συζήτηση σε δεύτερο χρόνο, που θα αφορά κυρίως εμάς και τα υπόλοιπα πολιτικά υποκείμενα, συλλογικότητες, κινήσεις και αγωνιστές που έχουμε βρεθεί σε κοινούς αγώνες και διεκδικήσεις. Οι κόκκινες γραμμές απέναντι στις άλλες πολιτικές και κοινωνικές ομάδες θα προκύψουν όχι μόνο από το Προγραμματικό μας Συνέδριο, αλλά από την δράση στους κοινωνικούς και κινηματικούς χώρους. Τα μέτωπα κι οι συμμαχίες αποτελούν στοιχεία της τακτικής μέσω των οποίων το κόμμα παλεύει για να προωθήσει τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους του. Απέναντι στα σενάρια ρευστοποίησης και ενσωμάτωσης της Νέας Αριστεράς, ας χτίσουμε όλοι και όλες μαζί το κόμμα αυτό που θα αποτελέσει τον ουσιαστικό πολιτικό και κοινωνικό πόλο συσπείρωσης απέναντι στην κυριαρχία της ΝΔ, των νεοφιλελεύθερων και αντιδραστικών πολιτικών». καταλήγει το κείμενο της νεολαίας.
Αναλυτικά το κείμενο
Κείμενο συμβολής Νεολαίας Νέας Αριστεράς στο Διαρκές-Προγραμματικό Συνέδριο της Νέας Αριστεράς.
Η πολιτική αντιπολίτευση
Οι δυνάμεις της Αντιπολίτευσης, αδυνατούν να συγκροτήσουν αντιπαραθετική πολιτική πρόταση απέναντι στην κυβέρνηση. Την στιγμή που η ΝΔ αποδοκιμάζεται για την πολιτική της από μεγάλα κομμάτια της Ελληνικής κοινωνίας, κάτι που αποδεικνύεται και από την ισχυρή δημοσκοπική φθορά, οι δυνάμεις του Προοδευτικού τόξου αλλά και της Αριστεράς, αδυνατούν να διαμορφώσουν ριζοσπαστική, εναλλακτική πρόταση σύγκρουσης με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές της ΝΔ.
Το ΠΑΣΟΚ με την διαλυτική συνθήκη που επικράτησε στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά από μία και πλέον δεκαετία, αποτελεί την αξιωματική αντιπολίτευση. Αδυνατεί όμως να μετατρέψει την αγανάκτηση της κοινωνίας, σε πρόταση ανατροπής. Δυσκολεύεται να συγκινήσει και να κινητοποιήσει δυνάμεις. Η ιδεολογική του εγκατάσταση στον σοσιαλφιλελευθερισμό είναι εμφανής σε μία σειρά συμπλεύσεων με την κυβερνητική πλειοψηφία. Η σταθερή στήριξη στους υπερεξοπλισμούς, στο Rearm Europe, στην αγορά των Belharra, η συμφωνία του σε αντεργατικά νομοσχέδια, η διαφωνία του σε σχέση με τα αγροτικά μπλόκα αλλά και η πλήρης προθυμία του για την αναθεώρηση του άρθρου 16, καθιστούν σαφές, πως το ΠΑΣΟΚ δε μπορεί να ηγηθεί οποιουδήποτε σχεδίου θα αμφισβητήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές στον πυρήνα τους. Η αντίθεση στελεχών, που αυτοτοποθετούνται διακηρυκτικά στη μη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, στη σύμπλευση του κόμματός τους με την κυβερνητική πολιτική, έχει αποσπασματικό και ευκαιριακό χαρακτήρα, με σκοπό περισσότερο να αμφισβητήσει την ηγεσία Ανδρουλάκη παρά να διαφοροποιηθεί με ιδεολογικούς όρους από την κεντρική κομματική γραμμή .
Ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει εισέλθει σε ένα στάδιο βίαιης ρευστοποίησης, ως απότοκο του στρατηγικού και πολιτικού του αδιεξόδου. Ο “κυβερνητισμός” ως κύριο εργαλείο παραγωγής και η αντίληψη της πολιτικής ως μια διαδικασία ‘από τα πάνω’ αποτελούν πλέον ταυτοτικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, ο οποίος επιδιώκει εναγωνίως να τοποθετηθεί στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων, ως εν δυνάμει τμήμα ενός εναλλακτικού πόλου διακυβέρνησης. Παρά το γεγονός πως αποδυναμώνεται κοινωνικά, απουσιάζει από τα κινήματα και καταρρέει δημοσκοπικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και η ηγεσία του βρίσκονται σε μια συνθήκη υιοθέτησης μιας τυχοδιωκτικής τακτικής σε συνδυασμό με την απουσία ιδεολογικών συνισταμένων στην διαδικασία χάραξης και παραγωγής πολιτικής, αποσκοπώντας συνολικά στην πολιτική επιβίωση της ηγεσίας του. Από τη μία επιδιώκουν να τηρούν μία στάση “υπεύθυνης αντιπολίτευσης” θεωρώντας πως κάνοντας συστημικές επιλογές δε θα τρομάξουν τα πιο συντηρητικά κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας, ενώ από την άλλη προβαίνουν σε κινήσεις σε μια προσπάθεια να αποκρύψουν την πραγματικότητα, ότι δηάδή δεν έχουν πάρει ορίστικό διαζύγιο με την Αριστερά. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι μπορούν με ευκολία να ψηφίζουν υπέρ της αγοράς οπλικών συστημάτων και να καταψηφίζουν τις εξοπλιστικές δαπάνες στον προϋπολογισμό, το σκέλος που θα χρηματοδοτήσει τις αγορές τους. Η απόφαση δε, του Πολιτικού Γραφείου του, αμέσως μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα, τον μετατρέπει σε κόμμα εν αναμονή σύμπλευσης με το ενδεχόμενο κόμμα του πρώην Πρωθυπουργού.
Το ΚΚΕ, παραμένει ένας κυρίαρχος πόλος, στα “αριστερά” της ΝΔ. Παρά την συνολική κρίση που διαπερνά κάθετα την αντιπολίτευση, καταφέρνει να ενισχύει τις θέσεις τους και να πετυχαίνει πολιτικές νίκες, όπως η πρωτιά στην ΑΔΕΔΥ και στου Φοιτητικούς Συλλόγους. Σημειώνουμε ότι οι νίκες αυτές των συνδικαλιστικών δυνάμεων του ΚΚΕ είναι εκτός των άλλων και απότοκο της απαξίωσης των συλλογικών διαδικασιών και της μείωσης του πολιτικού ανταγωνισμού, πράγματα για τα οποία φέρει ευθύνη και το ίδιο το ΚΚΕ. Παρά την ελπίδα που θα μας γεννούσε η επικράτηση μιας αριστερής δύναμης στους κοινωνικούς χώρους η οργανωτική αρτηριοσκλήρυνση και η πολιτική γραφειοκρατικοποίηση των σωματείων και των συλλόγων που οι δυνάμεις του πρωταγωνιστούν, απονευρώνουν τους κοινωνικούς αγώνες. Η απουσία του επίσης, από κάθε μικρό ή μεγάλο, πυρήνα αντίστασης στην Κυβέρνηση και τις πολιτικές της, φανερώνει την σταθερή του προσήλωση στον δικό του μοναχικό δρόμο. Συνολικά είναι ένας πολιτικός φορέας που μοναδική του έγνοια αποτελεί η διατήρηση και αναπαραγωγή των δικών του μηχανισμών. Αδιαφορεί πλήρως για την δημιουργία ρωγμών και ανισορροπιών στο σύστημα εξουσίας, πόσω μάλλον για τη διαμόρφωση μιας εναλλακτικής πρότασης διεξόδου με σκοπό την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων και το άνοιγμα του δρόμου για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Οι συγκρούσεις και ρήξεις που επιλέγει στο κοινωνικό, είναι πλήρως ελεγχόμενες με συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης.
Η Πλεύση Ελευθερίας είναι ένα προσωποκεντρικό κόμμα που αυτοχαρακτηρίζεται ως αντισυστημικό. Με το πρόσχημα της απόδοσης δικαιοσύνης και μια λαϊκίστικη, αλλά έξυπνη, προσωποπαγή επικοινωνιακή στρατηγική καταφέρνει να κερδίζει ετερόκλητα ακροατήρια. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν έχει αντιτάξει έναν προγραμματικό πυρήνα σε ευθεία σύγκρουση με το νεοφιλελευθερισμό και την κυβέρνηση, ενώ ταυτόχρονα η ίδια απορρίπτει τη διάκριση Αριστερά – Δεξιά. Την είδαμε ακόμα και να στηρίζει τις κυβερνητικές αλλαγές με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό των Ωνασείων.
Το Μερα25, τοποθετεί τον εαυτό του στο χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ο υπερθεματισμός από κομμάτια του ΜΕΡΑ25, σε σχέση με τις διαιρετικές τομές που προέκυψαν το καλοκαίρι του 2015, εμποδίζουν, για την ώρα, πρωτοβουλίες που στοχεύουν στην ανασύνθεση του χώρου της ριζοσπαστικής Αριστεράς μακριά από ηγεμονισμούς και σεχταρισμούς, παρά την υπαρκτή δυνατότητα προγραμματικής σύγκλισης. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, την Ενωτική Πρωτοβουλία, που αρχικά συσπείρωσε σημαντικά κομμάτια του χώρου παρά τις αντιθέσεις που μπορεί να προκύπτουν στο εσωτερικό της και το δριμύ πλήγμα που δέχτηκε με την αποχώρηση της ΛΑΕ-ΑΑ. Το ΜΕΡΑ25 λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό με έντονα συγκεντρωτικά χαρακτηριστικά, που συμπυκνώνονται σε ένα βαθιά αρχηγοκεντρικό μοντέλο λειτουργίας. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, τις κατά καιρούς δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη, που είναι εξόχως προβληματικές, σε σχέση με τον Τραμπ και η ανατροπή του Άσαντ από τους τζιχαντιστές
Την πολιτική σκακιέρα, ιδίως στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ορίζει η πιθανολογούμενη δημιουργία νέου Κόμματος, από τον Αλέξη Τσίπρα. Η παρουσίαση του βιβλίου του, αποτέλεσε τον προάγγελο του νέου φορέα που σκοπεύει να δημιουργήσει. Ο πρώην πρωθυπουργός, έθεσε ξεκάθαρα το ιδεολογικό του στίγμα. Η «αναγέννηση της Προοδευτικής Παράταξης» ως κύριος πολιτικός στόχος για την ανατροπή της Κυβέρνησης, με πολιτικό προαπαιτούμενο, την αυτοδιάλυση όλων των υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών. Οι προγραμματικές αναφορές του νέου εγχειρήματος, αν και περιορισμένες, δεν αφορμώνται από το Αριστερό ιδεολογικό οπλοστάσιο. Η συνεχής αναφορά του στις έννοιες της ‘πατρίδας’ και της ‘κοινωνίας’ με ένα υπερβατικό και αποδεολογικοποιημένο πρόσημο, σε συνδυασμό με την πρόταση του για ‘πατριωτική εισφορά’ του μεγάλου κεφαλαίου στον αντίποδα των πάγιων θέσεων της Αριστεράς για ρήξη με τον πλούτου και αναδιανομή του υπέρ των ασθενέστερων, δείχνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει πλήρως διαρρήξει τους δεσμούς του με την ιδεολογική μήτρα της Αριστεράς. Ο Αλέξης Τσίπρας, παρότι ο ίδιος αρνείται να το παραδεχτεί, αποτελεί τον πολιτικό αρχιτέκτονα της κρίσης που βιώνει το προοδευτικό και αριστερό πολιτικό ημισφαίριο. Η επιλογή του σε διακηρυκτικό επίπεδο, να επιφυλάσσει στον εαυτό του, τον ρόλο του ΄καινούργιου’ χαρακτηρίζοντας ως ‘παλιό’ το υπάρχον πολιτικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένου και των δικών μας δυνάμεων, αποτελεί πράξη ενίσχυσης της αποπολιτικοποίησης ενώ αναιρεί την πραγματική διαιρετική τομή, <<αριστεράς – δεξιάς>> .
Ανακάτεμα στην πολιτική τράπουλα για όλους τους χώρους, αποτελούν οι κινήσεις δημιουργίας κόμματος από την Μαρία Καρυστιανού. Η προσπάθεια να μετατραπεί το γνήσιο λαϊκό αίτημα, απόδοσης ποινικών και πολιτικών ευθυνών για την Κρατική δολοφονία στα Τέμπη, δεν είναι υπόθεση του ενός. Αποτελεί μια βαθιά πολιτική σύγκρουση, με τις παθογένειες, τις αδυναμίες, τις ελλείψεις στα δημόσια τρένα γενικά, αλλά και την υποχώρηση του δημόσιου αγαθού στην ιδιωτική πρωτοβουλία ειδικά. Τα αιτήματα για δικαιοσύνη και κάθαρση, δεν αποτελούν άνευ περιεχομένου έννοιες. Εμπεριέχουν μία συνολική ιδεολογική ματιά, που εδράζονται στην ανάγκη να ηττηθεί το καθεστώς συγκάλυψης του εγκλήματος και οι αυτουργοί να ακολουθήσουν τον δρόμο της δικαιοσύνης. Αυτή η διαδικασία, προϋποθέτει όχι την σύγκρουση του ΄΄παλιού με το νέο΄΄ αλλά την διαμόρφωση συνολικής πολιτικής πρότασης ανατροπής των ιδιωτικοποιήσεων, ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Η μονοθεματική προσέγγιση του ζητήματος, καταλήγει στην αποπολιτικοποίηση, αμφισβητεί την ιδεολογική σύγκρουση, απαξιώνει την αναγκαία ρήξη με τα μεγάλα συμφέροντα που θέτουν τις ζωές μας σε κίνδυνο.
Ώρα για αλλαγή πορείας
Η συνεδριακή μας απόφαση αποτέλεσε μια αξιακή τοποθέτηση. Η δική μας Αριστερά στηρίζει, πρωτοστατεί και δημιουργεί Μέτωπα. Σε όλο το κοινωνικό και πολιτικό φάσμα, διαχρονικά όσα μετωπικά – κοινωνικοπολικά αναχώματα απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επέλαση δημιουργήθηκαν, είχαν το στίγμα του χώρου μας. Ωστόσο, πρέπει να απολογίσουμε, ότι η επιμονή της ηγεσίας του κόμματος στην δόμηση του σχήματος του Λαϊκού Μετώπου, έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο τόσο στην απεμπόληση της ουσιαστικής πολιτικής και οργανωτική δουλειάς την οποία όφειλε να κάνει το κόμμα στο ενδιάμεσο, όσο και στον αυτοεγκλωβισμό του κόμματος μας σε ένα σχήμα το οποίο είναι αδιέξοδο. Το αδιέξοδο του σχήματος αυτού, για την ώρα, έγκειται τόσο στη μεθοδολογία συγκρότησης του ‘Λαϊκού Μετώπου’, μονάχα μέσω μιας διαδικασίας άθροισης δυνάμεων ΄΄από τα πάνω”, από τις λεγόμενες “προοδευτικές δυνάμεις”, ενώ παράλληλα στο προγραμματικό σκέλος το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας που φαίνονται ως εν δυνάμει πόλοι ενός ‘Λαϊκού Μετώπου’ δεν καταφέρνουν να οριοθετηθούν απέναντι στη δεξιά και να εκφέρουν ένα πειστικό προγραμματικό λόγο που θα δημιουργήσει την προσδοκία για αλλαγή της σημερινής δυστοπικής κατάστασης. Συνολικά, δε φαίνονται να απομακρύνονται από τις λογικές συναίνεσης στην κυβερνητική πολιτική, και τους υπάρχοντες μικρό-ηγεμονισμούς που υπάρχουν στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Με βάση τα παραπάνω πιστεύουμε ότι η στρατηγική του λαϊκού μετώπου είναι αδιέξοδη. Μας βυθίζει διαρκώς στην εσωστρέφεια, την αναμονή και την δημοσκοπική κατάρρευση. Έχουμε ανάγκη άμεσα, από αλλαγή πορείας. Ο χώρος μας πρέπει να προετοιμαστεί οργανωτικά και πολιτικά για να είναι σε θέση να κατεβεί αυτόνομα στις εθνικές εκλογές οπότε και εάν αυτές προκηρυχθούν. Το λαϊκό μέτωπο, δεν μπορεί να εξελιχθεί σε μετωνυμία της κεντροαριστεράς, όπως ακριβώς αναγράφεται και στην Συνεδριακή μας απόφασή. Από την άλλη στο χώρο της Αριστεράς, παρά την υπαρκτή κοινή δράση που έχουμε είτε με άλλα πολιτικά υποκείμενα, είτε με συλλογικότητες και αγωνιστές, παρατηρούμε πως επικρατούν αναχρονιστικοί συναισθηματισμοί και μια σεχταριστική πολιτική λογική που ναρκοθετούν την όποια πορεία προγραμματικής σύγκλισης της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ενώ παράλληλα σε αρκετούς χώρους οι λογικές της ‘σύγκρουσης- απλά για την σύγκρουση’ και της παραγωγής πολιτικής για εσωτερική κατανάλωση και όχι για την μεταβολή των κοινωνικών συσχετισμών, εντείνει τα υφιστάμενα πολιτικά αδιέξοδα.
Η λύση είναι, η Αριστερά
Η Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά δεν αποτελούν μια αυτάρεσκη Αριστερά η οποία είτε αρέσκεται να βρίσκεται στη θέση του παρατηρητή περιμένοντας να ωριμάσουν οι συνθήκες για να δράσει, είτε διαφυλάσσει την ιδεολογική καθαρότητα της ως κόρη οφθαλμού. Αντιθέτως, αποτελεί μια Αριστερά η οποία παρεμβαίνει σε ενεστώτα χρόνο στις κοινωνικές διεργασίες, αλληλοεπιδρά και τροφοδοτείται από αυτές, δομώντας έτσι ένα διττό πολιτικό σχέδιο το οποίο εφορμάτε από το κοινωνικό και βρίσκει υλική αποτύπωση στο πολιτικό. Η δική μας Αριστερά είναι μια Αριστερά η οποία μπορεί και αντιλαμβάνεται τον δυισμό ανάμεσα στην τακτική και την στρατηγική, όπως στα μέσα και στον σκοπό. Κατανοώντας ουσιαστικά ότι ο τελικός στρατηγικός στόχος για να επιτευχθεί δεν αποτελεί μια γραμμική διαδικασία, αλλά μια πορεία με τη χρήση πολλών και διαφορετικών πολιτικών εργαλείων.
Ο στρατηγικός μας στόχος αποτελεί ο Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα με ορίζοντα τον Κομμουνισμό, όχι ως μια ουτοπία που ανήκει στη σφαίρα του φαντασιακού, αλλά ως ένα εναλλακτικό υπόδειγμα οργάνωσης της ανθρώπινης κοινωνίας, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από ανθρώπου και με ουσιαστική δημοκρατία και ελευθερία.
Για να μπορέσουμε όμως να κοιτάξουμε τον στρατηγικό μας στόχο κατάματα χρειαζόμαστε το πιο σημαντικό πολιτικό εργαλείο σε αυτήν την διεργασία που είναι το κόμμα. Αποτελεί χρέος και καθήκον μας να εργαστούμε σκληρά για την ουσιαστική οικοδόμηση του πολιτικού μας φορέα, της Νέας Αριστεράς. Η προγραμματική εμβάθυνση και η οργανωτική ολοκλήρωση αποτελούν τους πρώτους στόχους τους οποίους πρέπει να πετύχουμε. Μετά το Συνέδριο είναι ανάγκη να υπάρξει ουσιαστική καθημερινή λειτουργία του κόμματος, με τα μέλη μας σε θέσεις μάχης στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες, με ουσιαστική συμμετοχή σε τοπικά κινήματα, με στενή σχέση ανάμεσα στη βάση και στην ηγεσία του κόμματος, για να παράγεται συνεχώς ένα σχέδιο το οποίο θα έχει σαφής, μετρήσιμους, πολιτικούς και οργανωτικούς στόχους και θα αποτυπώνεται από τις γειτονιές έως την κεντροπολιτική σκηνή. Μέσα σε μια συνθήκη δυστοπίας, πρέπει με την δράση μας να δείξουμε πως και γιατί η Νέα Αριστερά είναι χρήσιμη και η παρουσία της ουσιώδης.
Η αυτόνομη παρουσία του κόμματός μας, η αναβάθμιση της πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς αποτελούν αναγκαία συνθήκη για την ουσιαστική συμβολή με σαφές πλαίσιο στις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που θα προκύψουν. Η όποια συζήτηση για συμπράξεις και μέτωπα αποτελεί μια συζήτηση σε δεύτερο χρόνο, που θα αφορά κυρίως εμάς και τα υπόλοιπα πολιτικά υποκείμενα, συλλογικότητες, κινήσεις και αγωνιστές που έχουμε βρεθεί σε κοινούς αγώνες και διεκδικήσεις. Οι κόκκινες γραμμές απέναντι στις άλλες πολιτικές και κοινωνικές ομάδες θα προκύψουν όχι μόνο από το Προγραμματικό μας Συνέδριο, αλλά από την δράση στους κοινωνικούς και κινηματικούς χώρους. Τα μέτωπα κι οι συμμαχίες αποτελούν στοιχεία της τακτικής μέσω των οποίων το κόμμα παλεύει για να προωθήσει τους βραχυπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους του.
Απέναντι στα σενάρια ρευστοποίησης και ενσωμάτωσης της Νέας Αριστεράς, ας χτίσουμε όλοι και όλες μαζί το κόμμα αυτό που θα αποτελέσει τον ουσιαστικό πολιτικό και κοινωνικό πόλο συσπείρωσης απέναντι στην κυριαρχία της ΝΔ, των νεοφιλελεύθερων και αντιδραστικών πολιτικών.
Διαβάστε επίσης:
Βουλή: Πρόταση ΣΥΡΙΖΑ για Εθνικό Συμβούλιο Αγροτικής Πολιτικής
Η Τζάκρη αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας του Κινήματος Δημοκρατίας με την Καρυστιανού
Μαρία Καρυστιανού: Καμπανάκι και στη ΝΔ για τη δεξιά ατζέντα του νέου κόμματος
