Οι βουλευτές της ΝΔ προκαλούν: Οι περιπτώσεις Αλεξοπούλου, Λαζαρίδη και ο γυάλινος γαλάζιος κόσμος
Δεν πρόκειται για μεμονωμένα φραστικά ολισθήματα. Ούτε για «κακές στιγμές» που διορθώνονται με μια δήλωση ανασκευής ή μια διαρροή από το Μαξίμου.
Οι αλλεπάλληλες δημόσιες τοποθετήσεις βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, το τελευταίο διάστημα, συνθέτουν ένα ανησυχητικό παζλ: αλαζονεία λόγου, κυνισμός απέναντι σε κοινωνικά προβλήματα και μια ολοένα και πιο εμφανής απομάκρυνση από το κοινό αίσθημα.
Η αρχή έγινε με τον Μακάριο Λαζαρίδη, ο οποίος δήλωσε ότι η κυβέρνηση Σημίτη και το ΠΑΣΟΚ «γκρίζαραν το Αιγαίο». Μια φράση που δεν ήταν απλώς ιστορικά και πολιτικά αμφιλεγόμενη, αλλά ευθέως συμβατή με την τουρκική ρητορική περί «γκρίζων ζωνών» – μια ρητορική που η Ελλάδα διαχρονικά απορρίπτει ως ανυπόστατη.
Η ανασκευή που ακολούθησε και οι «διορθώσεις» από κυβερνητικές πηγές δεν αναιρούν το βασικό ερώτημα: πώς ένας κυβερνητικός βουλευτής αισθάνεται άνετα να υιοθετεί τέτοια διατύπωση στον δημόσιο λόγο; Και κυρίως, τι λέει αυτό για το πολιτικό φίλτρο με το οποίο αντιμετωπίζονται τα εθνικά θέματα;
Λίγες ημέρες αργότερα, ήρθε η περίπτωση της Χριστίνα Αλεξοπούλου, η οποία μιλώντας για το οξύ πρόβλημα των εκπαιδευτικών που μετακινούνται στην περιφέρεια –και συχνά δίνουν το μισό τους εισόδημα σε ενοίκια– επέλεξε τη φράση: «Το τζάμπα πέθανε». Και σαν να μην έφτανε αυτό, συμπλήρωσε με την προτροπή ότι αντί για δέκα ζακετάκια «ας παίρνει ο κόσμος δύο».
Δεν επρόκειτο απλώς για άστοχο χιούμορ ή ατυχές παράδειγμα. Ήταν μια δήλωση βαθιά κυνική, που εξέπεμπε την αίσθηση ότι η οικονομική ασφυξία χιλιάδων εργαζομένων αντιμετωπίζεται ως θέμα «καταναλωτικής εγκράτειας». Όχι ως δομικό πρόβλημα μισθών, στεγαστικής κρίσης και κοινωνικής ανισότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης άφησε σαφείς αιχμές για τη συγκεκριμένη δήλωση στη συνέντευξή του στον ΣΚΑΪ. Όταν η ηγεσία αναγκάζεται να κρατά αποστάσεις, η ζημιά έχει ήδη γίνει.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι τοποθετήσεις απέναντι στους αγρότες. Ο Δημήτρης Καιρίδης επέλεξε να σχολιάσει τις κινητοποιήσεις με τη φράση «με έχετε ταλαιπωρήσει πολύ στα Μάλγαρα». Μια δήλωση που περισσότερο θύμιζε παράπονο οδηγού σε μποτιλιάρισμα, παρά λόγο πολιτικού που συνομιλεί με έναν κλάδο σε απόγνωση από το κόστος παραγωγής και τις χαμηλές τιμές.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικός ήταν ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, όταν απευθυνόμενος σε αγροτοσυνδικαλιστή τον εγκαλούσε με το ύφος αυστηρού επιτηρητή: «Έχετε καταλάβει ότι μιλάτε με βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου;».
Η απάντηση –«δεν είστε και ο Πάπας της Ρώμης»– δεν έγινε viral τυχαία. Έγινε γιατί συμπύκνωσε την κοινωνική δυσφορία απέναντι σε μια εξουσία που συχνά μιλά αφ’ υψηλού.
Όλα αυτά δεν είναι απλώς επικοινωνιακές αστοχίες. Είναι ενδείξεις ενός πολιτικού κόσμου που μοιάζει να κινείται σε γυάλινο θόλο, αποκομμένος από την καθημερινότητα των πολιτών, τις αγωνίες τους και τα όριά τους. Όταν ο λόγος γίνεται επιτιμητικός, ειρωνικός ή αδιάφορος, δεν προκαλεί απλώς αντιδράσεις – διαρρηγνύει τη σχέση εμπιστοσύνης.
Το πρόβλημα, τελικά, δεν είναι ότι οι πολίτες «παρεξηγούν». Είναι ότι κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει πώς ακούγονται όταν μιλούν έξω από τον γυάλινο, γαλάζιο κόσμο τους.
Διαβάστε επίσης:
ΠΑΣΟΚ: «Χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ο κ. Μητσοτάκης – Δεν έχει μεταρρυθμιστικό αφήγημα»
ΗΠΑ: Συνάντηση Δένδια – Πιτ Χέγκσεθ στο υπουργείο Πολέμου στην Ουάσινγκτον
Σύσκεψη στις 12 στο Μαξίμου υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη για το Εθνικό Απολυτήριο
