Πώς ο Μητσοτάκης σκοπεύει να αξιοποιήσει «καραμανλικά» στελέχη
Αν και το τελευταίο διάστημα τα σενάρια και οι συζητήσεις για την δημιουργία κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά έχουν υποχωρήσει η σημερινή κοινή παρουσία του πρώην πρωθυπουργού μαζί με τον Κώστα Καραμανλή στην Καλαμάτα προκειμένου να παραστούν στην γιορτή της Υπαπαντής όπου ο κ. Καραμανλής θα ανακηρυχθεί επίτιμος δημότης της πόλης αναμένεται να ανατροφοδοτήσουν τον προβληματισμό ανάμεσα σε γαλάζιους βουλευτές για τις προθέσεις και τα σχέδια του Μεσσήνιου πολιτικού και την στάση που θα κρατήσει ο Κώστας Καραμανλής σε περίπτωση επανεργοποίησης του κ. Σαμαρά.
Πολλοί στη Νέα Δημοκρατία συνδέουν αυτούς τους προβληματισμούς με την κινητικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη ως προς τα καραμανλικά στελέχη και την χαρακτηρίζουν ως μια προληπτική διαχείριση εσωκομματικών συσχετισμών, με ορίζοντα τόσο την επόμενη κάλπη όσο και την επόμενη μέρα στο εσωτερικό της Νέα Δημοκρατία. Και αυτή η κινητικότητα αφορά και τα δύο σενάρια δηλαδή και αυτό της επανεργοποίησης αλλά και αυτό της σιωπηλής αναμονής του κ. Σαμαρά μέχρι την επόμενη μέρα στη Νέα Δημοκρατία.
Στο σενάριο, όπου ο κ. Σαμαράς τελικά δεν κάνει κόμμα, το Μαξίμου επιδιώκει μια αποκατάσταση λειτουργικότητας στις σχέσεις του με τον Κώστα Καραμανλή. Όχι με την έννοια της θερμής επαναπροσέγγισης, αλλά με όρους στοιχειώδους εσωκομματικής ειρήνης: να μειωθούν δηλαδή οι κραδασμοί, να αποφευχθούν οι δημόσιες αιχμές που αποκτούν χαρακτήρα εναλλακτικής γραμμής και να μην καλλιεργείται στο παρασκήνιο η αίσθηση ότι υπάρχει ένα μόνιμο, σιωπηλό «δεύτερο κέντρο».
Ο Ρουσόπουλος…
Σε αυτή τη λογική εντάσσονται επιλογές που στέλνουν μήνυμα συμπερίληψης και «σεβασμού ιστορικών ρευμάτων». Η ανάδειξη προσώπων με καραμανλική αναφορά σε θεσμικούς ρόλους όπως του Θεόδωρου Ρουσόπουλου στη θέση του προέδρου της οργανωτικής επιτροπής του επόμενου συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας λειτουργεί ως σήμα ότι οι δίαυλοι δεν κλείνουν, ακόμη κι αν οι αποστάσεις παραμένουν. Ο κ. Ρουσόπουλος που επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη διετή θητεία του ως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του συμβουλίου της Ευρώπης μπορεί να μην επιθυμεί να επιστρέψει στην εσωτερική πολιτική με την ιδιότητα του υποψήφιου βουλευτή στα βόρεια στις επόμενες εκλογές σίγουρα όμως δεν επιθυμεί να ιδιωτεύσει. Και σίγουρα η επιτυχημένη θητεία του, οι γνωριμίες του και οι επαφές του με όλους τους ηγέτες του πλανήτη αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη για την από δω και πέρα πολιτική του πορεία.
…Και ο Στυλιανίδης
Εκτός από τον Θεόδωρο Ρουσόπουλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης επικοινώνησε τις προηγούμενες μέρες και με τον Ευριπίδη Στυλιανίδη ένα ακόμη εξέχον στέλεχος της καραμανλικής επιρροής προκειμένου να του προτείνει την θέση του εισηγητή στη διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης που θα ξεκινήσει το επόμενο διάστημα.
Κάποια γαλάζια στελέχη διαβάζουν σε αυτά τα ανοίγματα και την διαχείριση του σεναρίου που θέλει τον Αντώνη Σαμαρά να προχωρά τελικά στην δημιουργία νέου κόμματος. Έτσι εξηγείται καλύτερα και η ταχύτητα των κινήσεων. Αν ο κ. Σαμαράς προχωρήσει σε κόμμα, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει να έχει ήδη θωρακίσει το εσωτερικό μέτωπο. Χτίζει μια «υγειονομική ζώνη» καθώς γνωρίζει πως ο Αντώνης Σαμαράς, για να επιτύχει ένα εγχείρημα αποδυνάμωσης της Νέας Δημοκρατίας χρειάζεται συμμάχους.
Ο μεγαλύτερος φόβος του Μαξίμου δεν είναι ο Σαμαράς μόνος του, αλλά μια άτυπη συμμαχία ή έστω μια ανοχή από την πλευρά Καραμανλή. Διότι ένα νέο σχήμα στα δεξιά της Ν.Δ. δεν θα κριθεί μόνο από το ποσοστό που θα πάρει, αλλά από το αν θα αποκτήσει κύρος, πολιτικό βάθος και «νομιμοποιητικό» αποτύπωμα μέσα από τη στήριξη ή την ανοχή ιστορικών προσώπων και δικτύων. Με απλά λόγια: άλλο «κόμμα Σαμαρά» ως προσωπική επιλογή κι άλλο ως πόλος που μπορεί να διεκδικήσει ρόλο ρυθμιστή. Εκεί, η στάση Καραμανλή έστω και υπαινικτικά, έστω μέσω ανθρώπων του θα είχε ειδικό βάρος.
Άρα, το άνοιγμα στα καραμανλικά στελέχη λειτουργεί και ως προληπτική αποσύνδεση: να μην υπάρχει πολιτικός χώρος για μια γέφυρα Καραμανλή–Σαμαρά, ούτε καν ως σενάριο «ευγενικής διευκόλυνσης». Το μέγαρο Μαξίμου θέλει να δείξει ότι δεν αντιμετωπίζει το καραμανλικό στρατόπεδο ως εσωτερική αντιπολίτευση αλλά ως ενσωματωμένο κομμάτι της παράταξης.
Παράλληλα, επιχειρεί να «σπάσει» και μια βολική αφήγηση που κατά καιρούς ανακυκλώνεται: ότι οι καραμανλικοί είναι εξ ορισμού απέναντι στην ηγεσία. Η λογική εδώ είναι πιο πρακτική: οι καραμανλικοί ως δεξαμενή στελεχών, περιφερειακών δικτύων και παλαιών κομματικών μηχανισμών μπορούν να είναι χρήσιμοι ειδικά όταν το κυβερνητικό κόστος ανεβαίνει και η κοινωνική πίεση μεταφράζεται σε εσωτερική γκρίνια. Με κινήσεις «θεσμικής αξιοποίησης» στελεχών η ηγεσία επιδιώκει να μετατρέψει την εσωκομματική κριτική από υπόγειο ρεύμα σε ελεγχόμενο διάλογο.
Φυσικά πέρα από τους σχεδιασμούς του Μαξίμου και την αξιοποίηση καραμανλικών στελεχών υπάρχει ο ίδιος ο Κώστας Καραμανλής ο οποίος έχει το δικό του πολιτικό βάρος και ένστικτο και το δικό του τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα τεκταινόμενα στο κόμμα στο οποίο υπήρξε πρόεδρος και πρωθυπουργός για πολλά χρόνια. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την πλευρά του παίζει άμυνα πριν καν βγει ο αντίπαλος στο γήπεδο, όπου αντίπαλος βλέπε Αντώνης Σαμαράς. Χτίζει εσωτερικά αναχώματα, απορροφά κραδασμούς και φροντίζει να μη βρεθεί η παράταξη με δύο μέτωπα ταυτόχρονα, κυβερνητικό και εσωκομματικό. Οχυρώνει τη «γαλάζια πολυκατοικία» χρησιμοποιώντας τα ίδια τα υλικά της θεμελίωσής της, ελπίζοντας πως όταν και αν φυσήξει ο «άνεμος» από την Πελοπόννησο, το οικοδόμημα θα παραμείνει συμπαγές.
Διαβάστε επίσης
Νέα επίθεση Γεωργιάδη στην Καρυστιανού: Εκφράζει ένα χώρο παραλογισμού (Video)
ΠΑΣΟΚ: Στασιμότητα χωρίς δυναμική – Το 2025 ως χαμένη δημοσκοπική χρονιά
