Τασούλα Χατζηδάκη: Από την Διαμαντοπούλου στον Ανδρουλάκη – ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΠΕΚΑ, Παναγόπουλος ως βαρίδια του ΠΑΣΟΚ
Γέννημα θρέμμα του ΠΑΣΟΚ και του πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστικού ρεύματος, παλαιόθεν στο γραφείο της Άννας Διαμαντοπούλου και στη συνέχεια στενή συνεργάτιδα του Νίκου Ανδρουλάκη, η Τασούλα Χατζηδάκη έρχεται, ως ελεγχόμενη από τη δικαιοσύνη για παράνομα επιδόματα του ΟΠΕΚΑ, να αποτελέσει μία δραματική και δυσάρεστη, για την Χαριλάου Τρικούπη, υπενθύμιση και ταυτόχρονα ένα μοναδικό παράδοξο: Ότι ενώ το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σχεδόν 12 χρόνια εκτός κυβερνητικής εξουσίας, δεν έχει καταφέρει να ξεφύγει από τη φθορά που αυτή προκαλεί. Η περίφημη τομή και η πολιτική απομάκρυνση από ένα παρελθόν με φθορά και σκιές – όχι κατ’ ανάγκην περισσότερες από όσες προκαλεί σε όλους η άσκηση εξουσίας – παραμένει κενή εξαγγελία.
Η υπόσχεση της ηγεσίας του Νίκου Ανδρουλάκη για ένα ΠΑΣΟΚ ικανό να ηγηθεί εκστρατείας κατά της γαλάζιας διαφθοράς ακυρώνεται από τις ίδιες τις «αμαρτίες» ενός χώρου, που λειτουργούν ως «βαρίδια».
Και στην υπόθεση της Τασούλας Χατζηδάκη φαίνεται όλο το προβληματικό φορτίο – μιλώντας πάντα πολιτικά, καθώς το όποιο δικαστικό και ποινικό είναι άλλη ιστορία – του ΠΑΣΟΚ, ακόμα και μετά την υποσχόμενη νέα αρχή, που περίμεναν κάποιοι με την εκλογή Ανδρουλάκη το 2021 και υποτίθεται θα έφερνε στην πρώτη γραμμή μία γενιά άφθαρτων και ικανών να σηκώσουν το ιστορικό βάρος, στελεχών.
Η κυρία Χατζηδάκη, που ζήτησε μόνη της να ανασταλεί η κομματική ιδιότητά της μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα – και η Χαριλάου αποδέχθηκε το αίτημα – είναι ίσως η πιο «ελαφριά» ιστορία, απ’ όσες έχουν συμβεί εσχάτως στο ΠΑΣΟΚ. Υπό την έννοια πως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και η υπόθεση Παναγόπουλου εκθέτουν χωρίς καν αστερίσκους το ΠΑΣΟΚ.
Το άβολο για το ΠΑΣΟΚ είναι πως η κυρία Χατζηδάκη είναι στέλεχος του κεντρικού μηχανισμού.
Υπήρξε επιλογή του κ. Ανδρουλάκη για το οργανωτικό του ΠΑΣΟΚ – γραμματέας του από το 2022 έως πέρσι τον Φεβρουάριο – και αποσπασμένη στο κόμμα έως και τώρα.
Ήταν για χρόνια στενή συνεργάτιδα της Άννας Διαμαντοπούλου, αλλά μετά την απομάκρυνση της τελευταίας από το ΠΑΣΟΚ, η κυρία Χατζηδάκη παρέμεινε στο Κίνημα και έτσι πέρασε στην ομάδα Ανδρουλάκη.
Μετά την παύση της από τη γραμματεία του Οργανωτικού επανασυνδέθηκε για λίγο με το επιτελείο της κυρίας Διαμαντοπούλου, αλλά τώρα τελευταία είχε «επιστρέψει» στη Χαριλάου.
Το ΠΑΣΟΚ και οι υποθέσεις «βαρίδια»
Το μείζον ζήτημα είναι ότι οι υποθέσεις που συνδέονται με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τώρα τον ΟΠΕΚΑ, αλλά και η εν εξελίξει ιστορία στην ΓΣΕΕ με τον αμφιλεγόμενο πρόεδρο Γιάννη Παναγόπουλο και τη διάσπαση της ΠΑΣΚΕ, φέρουν πολιτικό αποτύπωμα προηγούμενων περιόδων διακυβέρνησης, ανεξαρτήτως της ποινικής τους κατάληξης και συνιστούν ένα βαρύ πολιτικό πλήγμα για το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό γιατί η πολιτική φθορά δεν μετριέται μόνο σε δικαστικές αίθουσες – μετριέται κυρίως στη σφαίρα της αξιοπιστίας.
Το πρόβλημα για τη Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι αν θα προκύψουν καταδίκες ή απαλλαγές. Είναι η εικόνα. Μια εικόνα κόμματος που εξακολουθεί να κουβαλά βαρίδια, να εμφανίζεται αμήχανο μπροστά σε υποθέσεις διαχείρισης δημόσιου χρήματος και να αδυνατεί να αποδείξει έμπρακτα ότι έχει κόψει τους δεσμούς με τις πρακτικές του παρελθόντος. Όσο κι αν επιχειρεί να προβάλλει ένα αφήγημα ανανέωσης, κάθε τέτοια υπόθεση λειτουργεί σαν υπενθύμιση μιας εποχής που μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει ταυτίσει με πελατειακές λογικές και θεσμική χαλαρότητα.
Το πολιτικό κόστος προκύπτει από τρεις διαστάσεις.
Πρώτον, από τη συσσώρευση. Μεμονωμένα περιστατικά μπορεί να απορροφηθούν επικοινωνιακά. Όταν όμως δημιουργείται αίσθηση επανάληψης, τότε εδραιώνεται η εντύπωση ότι το κόμμα δεν έχει προχωρήσει πραγματικά σε βαθιά αυτοκάθαρση.
Δεύτερον, από την οίηση που αποπνέει η διαχείριση. Όταν η αντίδραση μοιάζει αμυντική ή τυπική, χωρίς πολιτική αυτοκριτική και χωρίς σαφή διαχωρισμό από πρόσωπα και πρακτικές, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ότι το πρόβλημα δεν έχει γίνει πλήρως κατανοητό.
Τρίτον, από τη στρατηγική συγκυρία. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πείσει ότι αποτελεί τη σύγχρονη, θεσμικά αξιόπιστη σοσιαλδημοκρατική εναλλακτική. Όμως κάθε σκιά γύρω από οργανισμούς που διαχειρίζονται ευρωπαϊκούς ή κοινωνικούς πόρους πλήττει ακριβώς αυτό το αφήγημα. Για τον μετριοπαθή, κεντρώο ψηφοφόρο – εκεί όπου κρίνεται η εκλογική δυναμική – η αξιοπιστία και η διαφάνεια αποτελούν κόκκινη γραμμή. Αλλά και για τα πιο ριζοσπαστικά τμήματα του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, τέτοιες υποθέσεις προκαλούν αποστροφή.
Η ουσία είναι ότι η πολιτική φθορά δεν περιμένει τις δικαστικές αποφάσεις. Διαμορφώνεται στο πεδίο της αντίληψης. Και σήμερα, η αντίληψη που παγιώνεται είναι ενός κόμματος που δυσκολεύεται να αποτινάξει το ιστορικό του βάρος. Όχι γιατί δεν διαθέτει νέα πρόσωπα, αλλά γιατί δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι έχει υιοθετήσει μια νέα πολιτική κουλτούρα.
Σε μια περίοδο όπου η κοινωνία απαιτεί καθαρούς κανόνες και θεσμική αυστηρότητα, η σκιά αρκεί για να τραυματίσει. Και για το ΠΑΣΟΚ, οι συγκεκριμένες υποθέσεις δεν είναι απλώς μια ακόμη δοκιμασία· είναι ένα τεστ ταυτότητας. Αν δεν απαντηθεί πειστικά, το πλήγμα θα είναι βαθύτερο από οποιαδήποτε δικαστική ετυμηγορία.
Διαβάστε επίσης:
Διαγράφεται η Χατζηδάκη από το ΠΑΣΟΚ μετά την εμπλοκή της στην υπόθεση του ΟΠΕΚΑ
Πηγή: topontiki.gr
